inhale deeply

Blessed are the sleepless nights
with only company the starlights
and the bird who sings
from 4 'till 4:20 sharp.

The silent's noise in your ears
and the Dawn covers your fears
with the violet velvet veil
It's time to deeply inhale
the freshness of the day ahead.

Πρωτότυπο

Τον μάγεψε η βροχή
στάλα στάλα τις μάξεψε τις λέξεις
σ'ένα ποιήμα που έσταζε δάκρια ποτάμι
σαν αυτό που διασχίζει την πόλη που μένω
χωρίς όνομα- μόνο αγάπες σε λουκέτα
κλειδωμένες στα κάγκελα - προσοχή στην αποβάθρα...

Να αφαιρείς του είπα
να κολλάς λέξεις ανόμοιες μεταξύ τους
να παίζεις, να εναλλάσεις τις στροφές.

Μα το πρωτότυπο
πάντα, κρύβει τον πόνο
τον πόθο, το ''είναι''
της τρέλας της έμπνευσης
που μύρωσε το χαρτί και το μελάνι που γράφει.

Γίναμε

Nα βγαίνεις, να μιλας με κόσμο, να ακούσεις τι έχουν να σου πουν. 

Αυτό κάνω τον τελευταίο καιρό, ξέρεις τι άκουσα?

Πως πρέπει λέει να φύγουν γιατί θα γίνουμε πολλοί,

Δεν κατάλαβαν ότι πουθενά δεν χωράμε. 

Όταν τα πόδια φτάσουν να χτυπήσουν το κεφάλι υπάρχει πρόβλημα, λέει, θα το δεις ... 

Θα παρακαλάς να μην ήσουν εδώ. Μα όπου και να 'σαι είσαι στη θέση τους. Έγινες αυτοί..

Κι όσοι δεν το 'χουν βιώσει .. πώς να καταλάβουν. 

Στο δρόμο η ζωή δεν αφήνει στάλες μαραμένων τριαντάφυλλων. 

Αφήνει γέλιο, μοίρασμα και αγάπη. 

Μη δίνεις σημασία, λέει, άστους να λένε. 

Και ένα κάρο ντεπόσιτα ψάχνουν χώρο να δώσουν.

Ντεπόζιτα απο καβάντζες ''χρεωσέ τα στη φωτιά''

Γύναμαι όλοι μετανάστες, Γίναμε όλοι καλλιτέχνες 

μέσα σε χρωμάτων παλέτες που στάζουν

εκείνες τις δακρισμένες ελπίδες και άλλα γλυκανάλατα 

κάλαντα σκόρισαν παντου...

Άκου κορίτσι

Άκου κορίτσι, 

καλός κι ο έρωτας 

αλλά σαν τη ζωή δεν έχει!

Δίνεσαι δένεσαι 

κι άλλο δεν έχεις 

την ψυχή σου σκορπάς 

σε λάθος αγάπες 

με αυταπάτες 

πουθενά δεν θα πας 

Ξύπνα και ντύσου 

και ζακέτα μη πάρεις 

σκούπισε δάκρια 

φόρα γυαλιά 

Άνοιξ την πόρτα

βγες μία βόλτα

κι έχε τον Ήλιο 

για συντροφιά

Κι αν βρέχει χόρεψε 

δίχως ομπρέλα 

αγάπα την τρέλα 

και την ομορφιά 

κάτι ξέρουν οι νέοι του τώρα 

που λένε πως ζουμε μόνο μία φορά 

Άσε τα όνειρα και πιάσε τους στόχους 

κ ασε τους στίχους και γράψε βιβλίο 

να το βαφτίσεις ''εμείς οι δύο''

και να μιλάει για τους ανθρώπους 

'Ακου κορίτσι κοντεύεις τα άντα 

και ας λένε ο χρόνος σημασία δεν έχει 

ζήσε το τώρα σαν να 'ναι για πάντα 

η καρδιά με ψυχή μόνο αντέχει  

Memories in the sky

Imagine the life we could have had 

staring at the ceiling in no existing time

not feeling happy neither sad 

irrational the rational trying to find the rhyme

Maybe a song to say goodbye 

A broken image of tear drops 

All my dreams my high hopes 

memories in the sky 

A field 

A forest 

A windy coast

Apple and cinnamon 

Flowers and wine 

The lake 

The mountain

The sweetest kiss 

flown away

like autumn leaves

Empty and numb 

still try to smile 

can't even cry 

I think.
I die

Εσένα να γυρεύω

'Ηλιε!

Έλα λίγο να σε δω!

Κάτω απ΄το δέντρο της ζωής

κύκλους ξυπόλητη χορεύω

Με λούζουν δάκρια σταγόνες αναμνήσεις

χαμόγελα με ρένουν ροδόνερο σιωπής

σε μια τροχιά αντίστροφη μ'αυτήν εδώ της γης

σε άλλους πλανήτες θα με βρεις αν με αναζητήσεις

Έλα για λίγο να σε δω

εδώ!

Χρώμα σταριού να μου φορέσεις

ακτίδες τα μαλλιά μου να μου πλέξεις

να μου φωτίσεις το χορό

Μία φωτιά αναζητώ κρυώνουν τα φτερά μου

μία ακτίδα βάλσαμο το βήμα να ζεστάνει

σε χρυσανθόλευκες σπηλιές άφησα τα ονειρά μου

το κύμα που περίμενα τους πόνους μου να γιάνει

το πήρε το φεγγάρι και μ'άφησε εδω

Κάτω απ'το δέντρο της ζωής

κύκλους να τους να χορεύω

αντίτιμο μιας προσευχής

εσένα να γυρεύω

Εδώ μεγαλωσες

Εδώ μεγάλωσες ...

έφτυσες αίμα 

και το γάλα της μάνας που δεν ήπιες ποτέ..

Βόλτες σε γραμμές

παράλληλες του τραίνου 

συγκέρασμα του τώρα και του τότε 

νύχτες φεγγάρια

που ανταμώνουν το ξημέρωμα  

υπό των ήχων μελωδίας που σε στοίχειωσε 

ημέρα Κυριακή

Την αιώνια φυγή σου κανείς δεν λησμόνησε 

μόνο τα μάτια κάτι φίλων που ακόμα σ'αγαπούν 

για τις νύχτες που κάψατε πνευμόνια και χάχανα

Να βρίσκεστε, να χάνεστε ξανά 

η ζωή να κυλά σε ρυθμούς

 που κανείς δεν επίλεξε

και όσα σου λείπουν να χαράζουν τις αυγές σου 

με μάτια υγρά, χέρια παγωμένα 

ν' αγαπάς μονάχα έναν 

που μοιάζει σε σένα 

που μοιάζει με το όνειρο 

που θες να ξεχάσεις κάθε που κοιμάσαι 

και όλα όσα φοβάσαι 

να φέγγουν στον ήλιο ξανά ..

Τίποτα

Αν ήταν να σε αφήσω
θα το έκανα σε μια μόνο στιγμή
τώρα,
δεμένη, σειρήνα, εδώ να με ακούς..
έτσι,
για να βγάζουμε χολή και να 'χει νόημα το δάκρυ.

Γαμώτω! πάλι ρολλάρω αντίθετα ...
όχι όμορφες λέξεις
το μόνο ρήμα που γυρνάει στο κεφάλι μου
''σε μισώ'' !
Και δεν το 'πα μέχρι τώρα σε κανέναν ...

Τί να σου κάνουν τα φεγγάρια καρδιά μου ..
τί να σου κάνουν κι αυγές..
Κουράστικα!
Χάος οι σκέψεις σου
κι αυτό το πέπλο ευγένειας να τις καλύπτει.

Θα σπάσω όλα τα ποτήρια που ήπιαμε,
θα είμαι ελεύθερη
Γυρνώ στην μόνη αγάπη μου
αυτή που φωτίζει λευκό φως τη ψυχή
θα ξεχαστείς με τον καιρό
θα είμαι ελεύθερη

Κι είναι οι ώρες που γίνομαι χείμαρος
και γράφω και γράφω ...

Σε έναν αιώνιο ανταγωνισμό με το εγώ μας
εραστές του τίποτα και του ποτέ.

Για μία φορά

Στην αγκαλιά μου για μία φορά 

ν' ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου 

ύστερα φύγε 

να μην πληγωθεί κανένας άλλος

εκτός από εμάς 

οι φωτιές έσβησαν 

κι οι τσέπες αδειανές 

ούτε δάκρυ να κυλήσει 

ούτε χάδι να ζεστάνει 

μονο ουρανό να κλαίει τις ελπίδες μας

κι απόσταση να μας τσακίζει τα φτερά 

 τι κιαν μας εννώνουν αστρικά ταξίδια 

 εγώ θέλω την ανάσα σου πάνω μου 

Στην αγκαλιά μου για μία φορά

κι ύστερα φύγε

Ευλογημένος

Αιθεροβάμων σε απύθμενους γαλαξίες
κατοικεί σε υγρές χρυσανθόλευκες ανάσες
στάζει μέλι και ροδόνερο

Ανατέλει φεγγάρια
χορεύει αγγέλων μελωδίες
σε τροχιά ανάστροφη της γης

Ευλογημένος
ο αγγίζων αστέρια εν ονείρω!

Αναπνέεις ;

-Αναπνέεις ;

Κλεισμένος στη γυάλα  

δυό μάτια μεγάλα 

ψάχνουν ουρανό 

Σου είπα 

το βράδυ μη βγαίνεις μονάχος 

είναι επικίνδυνα εδώ 

''Βασανίζομαι'' στη γωνία 

και εκεί και εδώ 

σε κάθε γιόμα 

για κάθε πιώμα 

στης αυγής το στάξιμο θα πάω να πλυθώ 

-Αναπνέω ξύπνιος 

μέσα στα όνειρα άλλων

ξεθωριασμένος στίχος

σε τοίχο μάλλον 

Το δέκα το καλό

Ήθελα να σου πω 

να προσέχεις τον αέρα όταν φυσσάει τα φυλλώματα

Σεπτέμβρη μήνα 

και να βολτάρουμε Αθήνα καλοκαίρι 

Ήθελα να σου πιάσω το χέρι και να πάμε βόλτα στη θάλασσα 

να δουμε τ' αστέρια να πέφτουν βροχή 

μα δεν πρόλαβα 

Μέρες σαν ετούτες 

η καρδιά θέλει 

η λογική νοσεί 

είναι που δεν πρόλαβα ...

Ήθελα να είσαι για μένα 

να είμαι για σένα 

μα λένε πως ο έρωτας είναι για έναν μονάχα 

τώρα το ξέρω καλά 

Κι ίσως ανταμωθούμε ξανά 

και ακούσουμε ξανά τα ίδια βινύλια 

ίσως τότε η μοίρα να μας έχει φυλλάξει 

το δέκα το καλό 

ίσως και όχι 

δεν ξέρω 

μα τούτη τη φορά

θα προλάβω 

Δίχως Λογική

Πάλι για σένα μιλάω λογική
Και φλέγομαι
και το μυαλό ακούραστο
δεν δίνει ραντεβού στην ηρεμία

Χωρίς συνοχή
χωρίς νόημα
σκόρπια λόγια

Δεν μ'αγαπάς ζωή
καραδοκάς το θάνατο
μα δεν τον κάνεις ταίρι

Όπως εσύ





Βασιλική Μελισσουργού
Σοφιάνα Παρασκευοπούλου


21.γεν.2015

Χωρίς συνοχή

Να δες τώρα!

πάλι για σένα μιλάω λογική! 

Προέρχεσαι απ' τη γλώσσα 

γίνεσαι σκέψη 

ή/και το αντίθετο
Και χάνομαι στα σοκάκια της θλίψης... 

Στάλες βροχής τα ρήματα 

πάνω σε κόκκινη άμμο 

και χάμω δυο νότες ξέμπαρκες 

να σου θυμίζουν ζωή.

Ξέχασα πάλι ν' απλώσω τα ρούχα! 

ξέχασα να γράψω κι εκείνο το γράμμα... 

είναι που ήρθες πάλι και με άφησες στεγνή!

Ποιος έρωτας μάτια μου;

Ακόμα στο άλφα είμαστε, 

μέχρι το έψιλον... 

τρία γράμματα δρόμος, 

δύο τσιγάρα 

κι ένα τσουβάλι μοναξιά .

Χωρίς συνοχή 

Χωρίς νόημα 

Σκόρπια λόγια 

όπως εσυ.

Απάντηση

'Αλλοι μου λένε να παραμείνω παιδί 

και άλλοι ''ωρίμασε!'' 

Ποιους να φοβάμαι;

Και όταν ρωτάνε ποια είμαι 

το παίζω Οδυσσέας και λέω κανείς

τί να τους πεις ..

Είμαι ό,τι έζησα 

ό,τι επίλεξα 

όλα όσα στρίμωξα 

σε μια άδεια γωνιά 

Όσα αγάπησα 

για ό,τι αμάρτησα 

και ό,τι άφησα 

σε μια νυχτιά 

Είμαι ό,τι βλέπεις 

και ό,τι αισθάνεσαι 

και αν εκπέμπουμε στο ίδιο κύμα 

χάρισμά σου η ρίμα 

Κάτι σπασμένα κόκκινα λάβαρα

Υποτελείς κουρασμένοι εθνοσωτήρες
κάτι σπασμένα κόκκινα λάβαρα
δυο δακρυσμένες ελπίδες
κάνουν τραμπάλα σε τεντωμένο σχοινί

Υποσχέσεις ουτοπίας
μισές αλήθειες ντυμένες με ψέμα

Κουκούλες και κράνη
πέτρες που ανάβουν φωτιές

Χρεωμένοι οπλίτες
απεγνωσμένοι πολίτες
βρωμάει παρακμή

Με ανάσα κομμένη
ματιά αποσβολομένη
ψυχή κουρασμένη
περιμένουν να δουν την Αυγή


Ποια Αυγή ;
               

Βόηθα ..

Βόηθα Παναγιά
είδα το χάρο προχτές τα μεσάνυχτα
με μάτια ορθάνοιχτα
και χείλη σβηστά
κοιτούσε στα μάτια μου
με βλέμμα παγωμένο
και ένα θλιμμένο
πελώριο γιατί
ήθελε λέει
να πάμε μια βότλα
στου πάρκου τα φώτα
θε να κρυφτεί
Με πήρε απ 'το χέρι
είχε κι ένα πανέρι
γεμάτο κεράσια και φρούτα ξερά
ήθελε λέει
να με πάρει αγκαλιά
Τον φίλησα Χριστέ μου
στο στώμα γλυκά
κι έτρεξα έφυγα γοργά μακριά
μα ένα κομμάτι μου αυτός τώρα έχει
την προσευχή μου ποιος την προσέχει
Βοηθείστε Θεοί
η λύση να βρεθεί
να κάψουμε το χάρο
στου χορού τη βροχή
την ιαχή με ευλάβεια θα πώ
χώμα νερό
και λίγο αλάτι
λίγο αίμα απ΄τ' αδράχτι
κάτω απ'τη φάτνη
ένα ποιημα θα φτιάξω
τα μάγια να σπάσω
να ακούσει η Κραυγή
τη σιωπή μες στ 'αυτί

Ψυχαναγκαστικά θετικός

Ψυχαναγκαστικά θετικός
όταν όλα γύρω πεθαίνουν
στροβιλίζεσαι σε ροζ δίνες
μες στο γαλάζιο του μυαλού σου
σφαίρες τα λαμπιόνια των Χριστουγέννων
κόκκινο το αίμα της αυγής
Λυπάμαι .

Να δίνεις τη μάχη στο δρόμο
κόστος η ίδια σου η ζωή
Μίσος και οργή στη σπασμένη βιτρίνα
δάκρυα δακρυγόνα
Λυπάμαι.

Ψυχαναγκαστικά θετικός
κόστος η ίδια σου η ζωή.
Λυπάμαι .

Είχα ένα όνειρο

Κάποτε είχα ένα όνειρο
δεν ήταν τόσο βαθύ
μα ήταν τόσο αληθινό

Κάποτε είχα ένα όνειρο
κόκκινο σαν αίμα
λευκό σαν κρίνο
σαν το χιόνι

Κάποτε ,

όταν μύριζε το χώμα βροχή
και όλα τα άστρα
έπαιζαν τη γνωστή μελλωδία
αυτή που μας εξίψωνε στο αγαθό

είχα ένα όνειρο

βαθύ μπλε
σαν τη θάλλασα ,
κόκκινο σαν αίμα

Ήταν τότε ,
που όλα τα λουλούδια άνθιζαν
και οι ουρανοί άλλαζαν χρώμα
τότε που βεγγαλικά γέμιζαν κάπνα τον αέρα
και μέναμε μέσα για να  ανασάνουμε

τότε που χορεύαμε και γελάγαμε σαν τρελοί
όταν όλα τα παιδιά γύριζαν ξημερώματα

Είχα ένα όνειρο βαθύ κόκκινο
μπλε σαν την θάλασσα

Και να !
τώρα το ζω ...

Που να ξέρω ..

Πάψε να ρωτάς πώς γράφω
την έμπνευση δεν την ορίζεις
δεν είναι εργασία για τη σχολή
να κάνεις οργανόγραμμα
ούτε διαβούλευση
να επιχειρηματολογήσεις

Μη ψάχνεις να βρεις τι κρύβεται από πίσω
δεν κρύβεται , είναι , στις λέξεις
Ποιά δύναμη ωθεί το νου
που να  ξέρω ..
φαντάζομαι πως είναι κάτι θείο
κάτι σαν αυτό που δημιουργεί την γέννηση κάθε κυττάρου
κάτι σαν αυτό που λεν ανώτερο ον

Σίγουρα είναι κάτι ανώτερο
ακαθόριστο, άυλο
συμπαντική ένωση
αποτυπωμένη σε χαρτί
που να ξέρω..

Ξέρω μονάχα πως αν προσπαθήσεις να γράψεις με λογική
χάνεται το πάθος στο επιχείρημα
δεν είναι θέμα μυαλού
αλλά ψυχής

Και όταν μου πεις που βρίσκεται η ψυχή
θα έχεις ήδη απαντήσει ....