Γράμμα

Καλέ μου φίλε 

ξέρω μας λείπουν τα φτερά 

κι ανάσα μας καμιά φορά βαραίνει 

Είναι που φύγαν οι εποχές 

και τώρα πια τους εραστές 

τίποτα δεν τους δένει 

  

Είναι που πέρασε ο καιρός 

και που δεν έχεις χρόνο 

που δεν μ'αγάπησες ποτέ 

ίσως αυτό και μόνο

Με φύλλα φθινοπώρου 

τις γιάνω τις πληγές μου εγώ

καπνός κι οινόπνευμα 

γεμίζουν τις αυγές μου εδώ

κι οι μέρες προσπερνάνε 

Σκέψεις στο νου μου ένα σορό
θεριά που παίζουνε κρυφτό
σε έναν λαβίρυνθο στενό
στήνουν χορό
φεγγάρια που πονάνε

 Και να μπορούσα στο μυαλό σου μπω
να ξεχαστώ απ΄τα δικά μου

στη μελωδία που σκαρώνεις 

να δω τις λύπες πώς λυτρώνεις 

φωτιά μου

Καλέ μου φίλε 

ξέρω μας λείπουν τα φτερά

κι έμπνευση κοστίζει

Μέρες σαν τούτες εδώ

φουμάρω και διαβάζω Ρεμπώ

κι έξω απ΄το παράθυρο χιονίζει 

Καλέ μου φίλε ξέρε σε σκέφτομαι συχνά
τι κι αν όλα έχουνε πια αλλάξει

για μένα πάντα θα 'σαι η φωτιά 

που βάζει την ψυχή μου σε τάξη

Πού και πού σου γράφω κι ένα ποιήμα 

κι ακούω τραγούδια μας παλιά 

κι ένα ποτήρι με Jack Daniels 

μου κρατάει συντροφιά

Κάπου εδώ θα σε αφήσω 

κι αν ανταμώσουμε ξανά

δυο ζευγάρια φτερά θα φροντίσω 

να βρω να μας βάλω 

δεν γράφω άλλο 

τα λέμε 

φιλιά

(image retrieved from the web)

     

  

Είμαι εδώ και δεν είμαι

Σαν ψέμα ήρθα μεσημέρι

με μια βαλίτσα στο χέρι

μιαν άνοιξη

που ντύθηκε Σεπτέμβρης

'Εξω απ΄το παράθυρο

θολές οι αναμνήσεις

ποιος σου 'πε να γυρίσεις

πού να κρυφτώ να μ'έβρεις

Εδώ μεγαλωσες

Εδώ μεγάλωσες ...

έφτυσες αίμα 

και το γάλα της μάνας που δεν ήπιες ποτέ..

Βόλτες σε γραμμές

παράλληλες του τραίνου 

συγκέρασμα του τώρα και του τότε 

νύχτες φεγγάρια

που ανταμώνουν το ξημέρωμα  

υπό των ήχων μελωδίας που σε στοίχειωσε 

ημέρα Κυριακή

Την αιώνια φυγή σου κανείς δεν λησμόνησε 

μόνο τα μάτια κάτι φίλων που ακόμα σ'αγαπούν 

για τις νύχτες που κάψατε πνευμόνια και χάχανα

Να βρίσκεστε, να χάνεστε ξανά 

η ζωή να κυλά σε ρυθμούς

 που κανείς δεν επίλεξε

και όσα σου λείπουν να χαράζουν τις αυγές σου 

με μάτια υγρά, χέρια παγωμένα 

ν' αγαπάς μονάχα έναν 

που μοιάζει σε σένα 

που μοιάζει με το όνειρο 

που θες να ξεχάσεις κάθε που κοιμάσαι 

και όλα όσα φοβάσαι 

να φέγγουν στον ήλιο ξανά ..

Love poem

Oh! My love!
You are the one for me!
I want to travel the world
with you on my side
That was the first and last goodbye
we shall never be apart.

I will cross the seas,
I will move mountains,
I will fight the world
with you on my side.

My heart screams your name
and when i see your eyes
i fly high up to the skies
the feeling of peacefulness
covers my soul and my whole entity
like a veil of stars

Oh! My love!
Take my hand
and drive me slowly to the path of your dreams,
where people dance the ''second waltz'' and drink wine!

I always be your lady.
You always be my lord.
Living our fantasy
in this distraught world.

                                                        (image retrieved from the web)

Butterfly

I was walking in the fields
when i saw a butterfly
she was flying so high
as if she was a star

She came close to me and told me
''come, lets travel far''

She touched me with her wings
-so beautiful and fragile-
she gave me a smile
and a heavy spar

''You need them both'',
she told me
''if we are going see the world
the first is for the kindness
the second for the war''

With courage heart and brain
a butterfly i became
and with my new friend
i ll fly until the end

There is no end although
the souls never die
they only fly high
like butterfly

Τίποτα

Αν ήταν να σε αφήσω
θα το έκανα σε μια μόνο στιγμή
τώρα,
δεμένη, σειρήνα, εδώ να με ακούς..
έτσι,
για να βγάζουμε χολή και να 'χει νόημα το δάκρυ.

Γαμώτω! πάλι ρολλάρω αντίθετα ...
όχι όμορφες λέξεις
το μόνο ρήμα που γυρνάει στο κεφάλι μου
''σε μισώ'' !
Και δεν το 'πα μέχρι τώρα σε κανέναν ...

Τί να σου κάνουν τα φεγγάρια καρδιά μου ..
τί να σου κάνουν κι αυγές..
Κουράστικα!
Χάος οι σκέψεις σου
κι αυτό το πέπλο ευγένειας να τις καλύπτει.

Θα σπάσω όλα τα ποτήρια που ήπιαμε,
θα είμαι ελεύθερη
Γυρνώ στην μόνη αγάπη μου
αυτή που φωτίζει λευκό φως τη ψυχή
θα ξεχαστείς με τον καιρό
θα είμαι ελεύθερη

Κι είναι οι ώρες που γίνομαι χείμαρος
και γράφω και γράφω ...

Σε έναν αιώνιο ανταγωνισμό με το εγώ μας
εραστές του τίποτα και του ποτέ.

Για μία φορά

Στην αγκαλιά μου για μία φορά 

ν' ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου 

ύστερα φύγε 

να μην πληγωθεί κανένας άλλος

εκτός από εμάς 

οι φωτιές έσβησαν 

κι οι τσέπες αδειανές 

ούτε δάκρυ να κυλήσει 

ούτε χάδι να ζεστάνει 

μονο ουρανό να κλαίει τις ελπίδες μας

κι απόσταση να μας τσακίζει τα φτερά 

 τι κιαν μας εννώνουν αστρικά ταξίδια 

 εγώ θέλω την ανάσα σου πάνω μου 

Στην αγκαλιά μου για μία φορά

κι ύστερα φύγε

440

Στην ίδια συχνότητα 

αυτή του ονείρου 

για χρόνια 

εφτά 

με μάτια ανοιχτά

στο σκοτάδι σ' αγγίζω 

Σε ταξίδια του νου

σε μέρη ανύπαρκτα 

 συναισθήματα 

σου ψιθυρίζω 

Στο γκρι του ουρανού 

λόγια ανείπωτα 

στα γράφω ποιήματα 

σε νανουρίζω 

Με τραγούδια μιλάμε εμείς 

και κανείς 

δεν ξέρει τι λέμε 

οι ψυχές μας πονούν 

τα χείλη γελούν 

τα βράδια κλαίμε

Ευλογημένος

Αιθεροβάμων σε απύθμενους γαλαξίες
κατοικεί σε υγρές χρυσανθόλευκες ανάσες
στάζει μέλι και ροδόνερο

Ανατέλει φεγγάρια
χορεύει αγγέλων μελωδίες
σε τροχιά ανάστροφη της γης

Ευλογημένος
ο αγγίζων αστέρια εν ονείρω!

Just a trip

Do you think i should go back in time, Jack?

Oh my dear diary,

https://www.youtube.com/watch?v=AJVBvjY4UM4&feature=youtu.be

Do you think i should go back in time, Jack ?

She lit a fag. She stubbed it out. ''This awful habit has to stop'', she thought. The wind was blowing through the fireplace and the old lamp reflected the same ill, deep yellow color, in the room. Sitting on the leather couch, alone with her thoughts, she was waiting for ''Her''. The muse with the darkest eyes...

She couldn't wait long, the anger in her chest was like a burning fire, and the feeling of something is totally wrong again, couldn't let her sleep that very night. Not even the bird was singing, the small little bird on the tree outside her window, who sings almost every time when the sun goes to sleep. Pure silence disturbed by the noise of the electricity of the lamp. It was and old one, with black stones and a cream hat, that reflected the illness in the room. She hated it.'' Time to get rid of this'' , she thought.
It was time to get rid of many things, not only the old lamp, and she knew it. She knew it very well.

Her only friend was missing, and the distance between them was longer than ever before.
She pretended to have him there with her, sitting by the fire with his guitar on his laps. She stared at him for a while. The ring on his finger, the amulets on his wrist... His bittersweet dark brown eyes, illuminated sympathy and compassion and a scent of the most sweet melancholy which only a true artist can have.

''Do you think i should go back in time Jack''? she asked him loudly, so loud that all the neighbours might have been awaken from their dreams.
''There are some moments in life that happen only once'' , ''his guitar gently weeped'' and he disappeared.

His presence took her anger away, filled her burning chest with pure love, and the melodies of his guitar took her back in time...
Back to the park, near the railway, with the wooden jetty in the lake and the eucalyptus trees. She didn't want to go over the hills and sit on the bench this time, neither to walk up until the small church. She didn't even want to drink fresh lemonade on the terrace of the haunt and enjoy the view of the old stable -full of flowers- yard surrounded by the cypress. She sat on the jetty, she fed the ducks and she came back.

''I will paint the walls, and definitely throw this lamp away'', she thought. But deep inside she knew that she wasn't going to stay long at this place. In a constant searching of a home, maybe tomorrow she will find the way.

To be continued

Αναπνέεις ;

-Αναπνέεις ;

Κλεισμένος στη γυάλα  

δυό μάτια μεγάλα 

ψάχνουν ουρανό 

Σου είπα 

το βράδυ μη βγαίνεις μονάχος 

είναι επικίνδυνα εδώ 

''Βασανίζομαι'' στη γωνία 

και εκεί και εδώ 

σε κάθε γιόμα 

για κάθε πιώμα 

στης αυγής το στάξιμο θα πάω να πλυθώ 

-Αναπνέω ξύπνιος 

μέσα στα όνειρα άλλων

ξεθωριασμένος στίχος

σε τοίχο μάλλον 

Κοννέξιο βαθύ

Εγώ ήθελα λάδι μονάχα από σένα

γιατί έχουμε κοννέξιο βαθύ 

μπορώ να δω αγάπη μέσα σ'ένα σου βλέμμα 

σε αγαπάω πολύ απο μικρή 

Και αν ποτέ δεν μου δοθεί η ευκαιρία 

γιατί ξέρω είμαστε κι άνθρωποι κλειστοί 

ένα ποτήρι στην υγεία σου με λατρεία 

κι ένα ζεστό γλυκό φιλί 

Υγεία και αγάπη μόνο στην καρδιά σου 

κι ένα καλοκαίρι που προσμένω να 'ρθει 

να χωθώ σα μωρό στην αγκαλιά σου 

να γεμίσουν χρώμα οι ουρανοί.

Θα τελειώσω αυτό που άρχισα κι έπειτα θα αρχίσω να ζω

Γεννιέσαι και μεγάλωνεις

κάπου στις αρχές ανακαλύπτουν το ''είναι'' σου 

πριν καν μάθεις να αρθώνεις - νερό.

Μεγαλώνεις. 

Μουσικές και χρώματα, 

ουράνια τόξα στο δωμάτειό σου 

και προχωράς, 

σε μπλε γραμμές τετραδίου.
Βρίσκεις έναν βράχο και κάθεσαι.

Σαν τον Ξέρξη παρακολουθείς τη ναυμαχία.

Σε πιάνει αηδία από το αίμα και λες να αλλάξεις θέση.
Σηκώνεσαι 

και προχωράς ,

για κάποιο λόγο βρίσκεσαι σε μάχη ξανά.

Μα να που το ουράνιο τόξο, δεν έχει τελικά ξεθωριάσει!

Και να που φέτος έμαθες το ''πάω αργά γιατί βιάζομαι''!

Θα τελειώσω αυτό που άρχισα 

κι έπειτα θα αρχίσω να ζω .

Holy love

Hand to hand
walking the path of life
with fire and light
two brains as one


Our hearts  rhythm
is angels hymns
this love is holy
like the spirit of God


With heart and brain
warriors and brave
with kindness and respect
a Russel's set



no other halves

neither soul mates

one plus one equals two

but you are me and me is you

Oh! my dear diary ,

Here we are again.

Its been ages since i last wrote to you ...

Loads of things have changed. 

Now the dawns are purple 

and all the pink clouds turn into acid rain,

now the days just pass 

and the nights seem endless,

the sky is always grey despite the sun.

I found a shelter though! 

Α real one this time.. 

-not flying beds in dream scenes- 

a magical place, near the sea 

with Victorian houses on the hill, 

a small casino and a fun fair!

Α place i call ''Sunday'',

where you can feel the scent of an era very much forgotten.

Every time i feel this awful something nothing, i go there with a friend...

We love to stay in the small cafe and eat ice-cream in winter days.

Sometimes we walk around the neighborhood

and imagine we own the small flat in the corner of the street...

It's nice.

Nothing else. 

Nothing special. 

Only beautiful sceneries that make the everyday life a bit brighter. 

Gothic churches and big trees the road to university 

and kind smiley faces there to warm your soul with a ''hello''.

Now i'm flirting with Hobbes again , with Kant , Rousseau and Schmidt

and i keep asking myself of what is right and what is wrong, 

what's ethical and if there is a universally accepted moral value...

I try to tell them that democracy does not exist, is an illusion like Kain's ideas. 

It's like liberty with all these cameras watching you ...

but i can't .

You see, the freedom of choice is always limited and always related to power 

and for the time being i'm powerless to speak my mind,

abiding by their norms, my voice's craving to be heard. 

Oh! my dear diary, 

now the dawns are purple, 

the nights are endless thoughts 

and the only thing missing once again..
is feeling loved .

I wish

I wish i would have written all my favorite love poems 

all these words that make my heart melt 

all my thoughts swirling into a circle 

 now my fingers are cold 

no ink can turn my feelings into a poem 

Sitting by the fire 

no candles anymore 

no happy melodies neither sad songs

silence

Trying to feel my mind 

Longing to feel your lips 

  Yearning for your sweet and tender love 

'' I wish you were here''

Το δέκα το καλό

Ήθελα να σου πω 

να προσέχεις τον αέρα όταν φυσσάει τα φυλλώματα

Σεπτέμβρη μήνα 

και να βολτάρουμε Αθήνα καλοκαίρι 

Ήθελα να σου πιάσω το χέρι και να πάμε βόλτα στη θάλασσα 

να δουμε τ' αστέρια να πέφτουν βροχή 

μα δεν πρόλαβα 

Μέρες σαν ετούτες 

η καρδιά θέλει 

η λογική νοσεί 

είναι που δεν πρόλαβα ...

Ήθελα να είσαι για μένα 

να είμαι για σένα 

μα λένε πως ο έρωτας είναι για έναν μονάχα 

τώρα το ξέρω καλά 

Κι ίσως ανταμωθούμε ξανά 

και ακούσουμε ξανά τα ίδια βινύλια 

ίσως τότε η μοίρα να μας έχει φυλλάξει 

το δέκα το καλό 

ίσως και όχι 

δεν ξέρω 

μα τούτη τη φορά

θα προλάβω