In silence

Fade away in silence

Reborn again

with a different identity.

Slightly melancholic,

dead alive.

Killed the heart and now obeys the mind

She used to say ''nothing is lost in nothing''

but 

something is lost in nothing -is the truth- 

and that is that hurts the most.

Μια και για πάντα

Περάσανε τα χρόνια και δεν φάνηκες
τις ώρες του χειμώνα που σε ζήταγε η ψυχή
πένα πάνω σε χαρτί
στίχος μου έγινες

Δεν είναι ποίημα
είναι ρίμα στη ρίμα
αφού με ξέρεις καλά
κάτι τέτοιες στιγμές
δεν δίνω μία απλά

Κολλάει λίγο και περνά
μ'ενα ποτήρι κρασί
μ'ενα τσιγάρο στο φάρο
μέσα στη νύχτα καυτή
κραυγή ανάσα και δάκρυ
ένα αστέρι φωτίζει
τις πληγές που αφήσαν
μια κιθάρα, δυο στίχοι

Ήθελα τόσα να πω
κι άλλα τόσα να κάνω
μα όσο φεύγεις σε χάνω
δε σε πιάνω ποτέ

Σ' έσβησα χτες
σήμερα πάλι σου γράφω
μύθο χρόνια σε πλάθω
όσα για σένα έχω κάνει
πήγανε στράφι στο ράφι
μες στο κουτί απο αναμνήσεις
για όσα θέλεις να ζήσεις

Από καρδιάς κατευθείαν
φεύγουν τα λόγια μανία
σαν εμπόδια σε δρόμο
κάθε ονειρό σου στοιχειώνω
και φοβάμαι τα βράδια
μη σου αφήσω σκοτάδια
στους δρόμους που περπατάς
αφού ο,τι αγαπάω σκοτώνω
σαν τον Μήδα λερώνω  χρυσό
και τελειώνω εδώ

Σε καίω μια και για πάντα
της ζωής μου η μπάντα
πάει τουρ σε άλλα μέρη
και ελπίδα δεν έχω πως μια μέρα θα σ'εχω
αφού περάσαν τα χρόνια κι έχεις γίνει καπνός
και επειδή μην ξεχνάς
Δεν είμαι κανενός

Mr. Writer

Pushing you aside protecting 

your visions for 

a wishful future

so kind- like this violet veil 

you write in your poems for-

In the middle of the night  

this bright white silver sunlight 

-the moon reflects-

fills the gaps between the lines 

A flawless river of 

a whole eternity 

waits to be discovered. Dis_ covered.

To unveil the truth twice.

Personal. Judged. Mental.

Fluent

Motion and emotions 

-and Goodbyes.

The bridge that tear apart.

With the emblem of the writer on the hand 

tempting 

and

apologetic

Τα τραγούδια μας, γέρασαν

Τρεις μήνες έχω να σου γράψω
σε είδα μια μέρα στα κλεφτά
πάλι μακριά μου σ'εχω
της σιωπής μου συντροφιά

Χρόνια που πέρασαν αιώνες
σταγόνες γέλιου μ'έλουσαν
μία ματιά χίλιες εικόνες
τα τραγούδια μας, γέρασαν

Φοβάται ο πρίγκιππας
κι η κούκλα χωμάτινη
πράττουμε άλογα
της ζωής μας στιγμές
ο μάγος ξεψύχησε
ο καβαλάρης μας χάθηκε
πήγαν χαμένες οι προσευχές
τη διαμαντένια προβλήτα
μας την βυθίσανε
πήραν φωτιά
οι παλιές μας κραυγές
μάσκες τα πρόσωπα
δεν μας έμεινε τίποτα
να ονειρευτούμε τις χαραυγές

Μία πυξίδα μόνο κρατάω
και την ανάμνηση
της παιδικής μας χαράς
φώτα που σβήνουν
κι άλλα που ανάβουν
γλυκός ο έρως της λησμονιάς

Keep calm and just breathe

Why we care so much of what other people think of us ?
No.. really now..i mean ..
why is it so important?
We have are own thoughts, are own needs and interests.Why we want to be accepted?
Accepted from whom? Parents? Friends? Peers? Acquaintances? ..
Its hard to understand that -we are only belong to ourselves-. We say things like that to us everyday but at what extend we really realise it?
We afraid of being judged or we afraid the critique. Are those two things -judgement and critique- the same or they are just two different words to state the same thing. When we judge is the act of stating our opinion. When we critique we do the same. So where is the difference? The difference is in the history of language.
''Judged'' derives from jus,(dikaion in Greek) and critique -reminds me the verb (krinw in Greek ) which means: i give my opinion on a certain issue.
We know that, we can open a dictionary and see those things, the issue is deeper though.
Why we are afraid of being judged or being under critique...and i can understand the first one no one has money to pay lawyers or want to end up in a prison...but i don't understand why we afraid of being criticised and i really don't understand the meaning of the phrase''constructive criticism''. Better not start the the -isms...
I am getting confused and i don't want to over think too much or analysing and stating the obvious. All the societal norms are formed in order to be able to live in a society ... but we are all so different and unique and lots of us struggle to conform to those societal norms ... then we make other societal norms to abide by and we find peers and people who are similar to us in order to move on .. All that in the sphere of the appreciation and the feeling of belonging somewhere.
And we forget that we belong to ourselves, who belong to the universe. Everything is so chaotic and as they say chaos has an order itself. All i want to say is that if we know who we are we will not have the feeling of being appreciated it will happen automatically as the universe has its own powers and a specific order that every one of us is everything and nothing at the same time.

Keep calm and ...

Νιώθω

Θυμάσαι που καθόμασταν δίπλα στο παράθυρο και ταξιδεύαμε με τις ώρες στο φως των αστεριών; Κάθε Παρασκευή δύο με πέντε το πρωί...και σίγουρα κάθε μεσημέρι γυρνώντας απ΄το σχολείο, απόγευμα, πετούσαμε τσάντα, κάναμε ένα τσιγάρο στα κρυφά και αφηνόμασταν για λίγο σε μελωδίες χωρίς όρια... Θυμάσαι δεν μπορεί... γι'αυτό καίγεσαι κάτι ξεχασμένα βράδια που δεν θες με κανέναν να μιλήσεις, ένα συναίσθημα του παρελθόντος θες να ξαναζήσεις και λίγο από τις εικόνες της Αθήνας του '80 που ονειρευτήκαμε και είδαμε μέσα από τα μάτια των φίλων που τις έγραψαν τραγούδι...
Αυτό το σημείο στη Βάθης που ποτέ δεν θα 'ναι πια το ίδιο ... τσιμέντο και άρωμα Ιουνίου, περιστέρια σε σύρματα της Δεη, σοκάκια δερμάτινα και τζιν ...Μηχανές και γκαζάκια, καπνός και ήλιος στην πλατεία, αστέρια οι κεραίες των σπιτιών ... χαλασμένο τηλέφωνο σπιρτόκουτο με σκοινάκι από μπαλκόνι σε μπαλκόνι ...
Δεν πέρασαν οι εποχές.. απλώς άλλαξαν... Σου στέλνω τα βράδια και δεν απαντάς ενώ είσαι online...Είχε καιρό να με φλερτάρει ο Νόστος ... τόσο καιρό ούτε καν ο Μορφέας δεν ερχόταν ... μα σήμερα ο πρώτος χτύπησε το τζάμι με πέτρα βοτσαλάκι από την παραλία που είδαμε το ένα και μοναδικό ηλιοβασίλεμμα πριν σε αφήσω πάλι...
Του άνοιξα. Έστρωσα μαύρο σεντόνι και κόκκινα μαξιλάρια και άνοιξα το ράδιο να παίζει, άφησα λίγο την κουρτίνα ανοιχτή ίσα ίσα να βλέπω ουρανό και αφουγγράστηκα την πιο όμορφη μελαγχολία μετά από τόσα χρόνια ... αυτήν την γλυκιά που μας κρατά ζωντανούς, όχι την άλλη που δεν χωράμε πουθενά... αυτή της γλυκιάς μοναξιάς που τη νιώθεις στο στήθος σαν φλόγα που για κάποιο λόγο σου θυμίζει σκηνή απ΄το Τσακάλι και ποίημα της Γώγου μαζί ... Αυτή που την νιώθαμε ίδια τότε κάθε Παρασκευή ... και κάθε απόγευμα μετά το σχολείο...
Ρε ! Νιώθω ακόμα καταλαβαίνεις; ... Νιώθω.. είμαι .. υπάρχω..καταλαβαίνεις δεν χρειάζεται να εξηγώ .. εξάλλου ποτέ δεν νοιαστήκαμε για όσους παίρνουν τα λόγια μας ''αουτ οφ δε κοντεξτ'' ... Δεν τα κατάφεραν, στέκομαι εδώ... Θα γυρίσω μια μέρα... στο υπόσχομαι ... όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί άσε με να δω κι άλλα... και όταν χωρτάσω ... θα γυρίσω να πιούμε σοκολάτα να κοιταζόμαστε στα μάτια και να παίζει το κομμάτι το γνωστό...
Kαι που΄σαι στο 'χα πει και παλιότερα ... ν' ακούς τη διαίσθηση και κάτι που έμαθα εδώ ...
Να φοβάσαι τους επιτιδευμένα ευγενικούς .... σε περνούν για αγενή... όταν μιλάς αλήθειες.

Άκου κορίτσι

Άκου κορίτσι, 

καλός κι ο έρωτας 

αλλά σαν τη ζωή δεν έχει!

Δίνεσαι δένεσαι 

κι άλλο δεν έχεις 

την ψυχή σου σκορπάς 

σε λάθος αγάπες 

με αυταπάτες 

πουθενά δεν θα πας 

Ξύπνα και ντύσου 

και ζακέτα μη πάρεις 

σκούπισε δάκρια 

φόρα γυαλιά 

Άνοιξ την πόρτα

βγες μία βόλτα

κι έχε τον Ήλιο 

για συντροφιά

Κι αν βρέχει χόρεψε 

δίχως ομπρέλα 

αγάπα την τρέλα 

και την ομορφιά 

κάτι ξέρουν οι νέοι του τώρα 

που λένε πως ζουμε μόνο μία φορά 

Άσε τα όνειρα και πιάσε τους στόχους 

κ ασε τους στίχους και γράψε βιβλίο 

να το βαφτίσεις ''εμείς οι δύο''

και να μιλάει για τους ανθρώπους 

'Ακου κορίτσι κοντεύεις τα άντα 

και ας λένε ο χρόνος σημασία δεν έχει 

ζήσε το τώρα σαν να 'ναι για πάντα 

η καρδιά με ψυχή μόνο αντέχει  

Memories in the sky

Imagine the life we could have had 

staring at the ceiling in no existing time

not feeling happy neither sad 

irrational the rational trying to find the rhyme

Maybe a song to say goodbye 

A broken image of tear drops 

All my dreams my high hopes 

memories in the sky 

A field 

A forest 

A windy coast

Apple and cinnamon 

Flowers and wine 

The lake 

The mountain

The sweetest kiss 

flown away

like autumn leaves

Empty and numb 

still try to smile 

can't even cry 

I think.
I die

Εσένα να γυρεύω

'Ηλιε!

Έλα λίγο να σε δω!

Κάτω απ΄το δέντρο της ζωής

κύκλους ξυπόλητη χορεύω

Με λούζουν δάκρια σταγόνες αναμνήσεις

χαμόγελα με ρένουν ροδόνερο σιωπής

σε μια τροχιά αντίστροφη μ'αυτήν εδώ της γης

σε άλλους πλανήτες θα με βρεις αν με αναζητήσεις

Έλα για λίγο να σε δω

εδώ!

Χρώμα σταριού να μου φορέσεις

ακτίδες τα μαλλιά μου να μου πλέξεις

να μου φωτίσεις το χορό

Μία φωτιά αναζητώ κρυώνουν τα φτερά μου

μία ακτίδα βάλσαμο το βήμα να ζεστάνει

σε χρυσανθόλευκες σπηλιές άφησα τα ονειρά μου

το κύμα που περίμενα τους πόνους μου να γιάνει

το πήρε το φεγγάρι και μ'άφησε εδω

Κάτω απ'το δέντρο της ζωής

κύκλους να τους να χορεύω

αντίτιμο μιας προσευχής

εσένα να γυρεύω

Γράμμα

Καλέ μου φίλε 

ξέρω μας λείπουν τα φτερά 

κι ανάσα μας καμιά φορά βαραίνει 

Είναι που φύγαν οι εποχές 

και τώρα πια τους εραστές 

τίποτα δεν τους δένει 

  

Είναι που πέρασε ο καιρός 

και που δεν έχεις χρόνο 

που δεν μ'αγάπησες ποτέ 

ίσως αυτό και μόνο

Με φύλλα φθινοπώρου 

τις γιάνω τις πληγές μου εγώ

καπνός κι οινόπνευμα 

γεμίζουν τις αυγές μου εδώ

κι οι μέρες προσπερνάνε 

Σκέψεις στο νου μου ένα σορό
θεριά που παίζουνε κρυφτό
σε έναν λαβίρυνθο στενό
στήνουν χορό
φεγγάρια που πονάνε

 Και να μπορούσα στο μυαλό σου μπω
να ξεχαστώ απ΄τα δικά μου

στη μελωδία που σκαρώνεις 

να δω τις λύπες πώς λυτρώνεις 

φωτιά μου

Καλέ μου φίλε 

ξέρω μας λείπουν τα φτερά

κι έμπνευση κοστίζει

Μέρες σαν τούτες εδώ

φουμάρω και διαβάζω Ρεμπώ

κι έξω απ΄το παράθυρο χιονίζει 

Καλέ μου φίλε ξέρε σε σκέφτομαι συχνά
τι κι αν όλα έχουνε πια αλλάξει

για μένα πάντα θα 'σαι η φωτιά 

που βάζει την ψυχή μου σε τάξη

Πού και πού σου γράφω κι ένα ποιήμα 

κι ακούω τραγούδια μας παλιά 

κι ένα ποτήρι με Jack Daniels 

μου κρατάει συντροφιά

Κάπου εδώ θα σε αφήσω 

κι αν ανταμώσουμε ξανά

δυο ζευγάρια φτερά θα φροντίσω 

να βρω να μας βάλω 

δεν γράφω άλλο 

τα λέμε 

φιλιά

(image retrieved from the web)

     

  

Είμαι εδώ και δεν είμαι

Σαν ψέμα ήρθα μεσημέρι

με μια βαλίτσα στο χέρι

μιαν άνοιξη

που ντύθηκε Σεπτέμβρης

'Εξω απ΄το παράθυρο

θολές οι αναμνήσεις

ποιος σου 'πε να γυρίσεις

πού να κρυφτώ να μ'έβρεις

Εδώ μεγαλωσες

Εδώ μεγάλωσες ...

έφτυσες αίμα 

και το γάλα της μάνας που δεν ήπιες ποτέ..

Βόλτες σε γραμμές

παράλληλες του τραίνου 

συγκέρασμα του τώρα και του τότε 

νύχτες φεγγάρια

που ανταμώνουν το ξημέρωμα  

υπό των ήχων μελωδίας που σε στοίχειωσε 

ημέρα Κυριακή

Την αιώνια φυγή σου κανείς δεν λησμόνησε 

μόνο τα μάτια κάτι φίλων που ακόμα σ'αγαπούν 

για τις νύχτες που κάψατε πνευμόνια και χάχανα

Να βρίσκεστε, να χάνεστε ξανά 

η ζωή να κυλά σε ρυθμούς

 που κανείς δεν επίλεξε

και όσα σου λείπουν να χαράζουν τις αυγές σου 

με μάτια υγρά, χέρια παγωμένα 

ν' αγαπάς μονάχα έναν 

που μοιάζει σε σένα 

που μοιάζει με το όνειρο 

που θες να ξεχάσεις κάθε που κοιμάσαι 

και όλα όσα φοβάσαι 

να φέγγουν στον ήλιο ξανά ..

Love poem

Oh! My love!
You are the one for me!
I want to travel the world
with you on my side
That was the first and last goodbye
we shall never be apart.

I will cross the seas,
I will move mountains,
I will fight the world
with you on my side.

My heart screams your name
and when i see your eyes
i fly high up to the skies
the feeling of peacefulness
covers my soul and my whole entity
like a veil of stars

Oh! My love!
Take my hand
and drive me slowly to the path of your dreams,
where people dance the ''second waltz'' and drink wine!

I always be your lady.
You always be my lord.
Living our fantasy
in this distraught world.

                                                        (image retrieved from the web)

Butterfly

I was walking in the fields
when i saw a butterfly
she was flying so high
as if she was a star

She came close to me and told me
''come, lets travel far''

She touched me with her wings
-so beautiful and fragile-
she gave me a smile
and a heavy spar

''You need them both'',
she told me
''if we are going see the world
the first is for the kindness
the second for the war''

With courage heart and brain
a butterfly i became
and with my new friend
i ll fly until the end

There is no end although
the souls never die
they only fly high
like butterfly

Τίποτα

Αν ήταν να σε αφήσω
θα το έκανα σε μια μόνο στιγμή
τώρα,
δεμένη, σειρήνα, εδώ να με ακούς..
έτσι,
για να βγάζουμε χολή και να 'χει νόημα το δάκρυ.

Γαμώτω! πάλι ρολλάρω αντίθετα ...
όχι όμορφες λέξεις
το μόνο ρήμα που γυρνάει στο κεφάλι μου
''σε μισώ'' !
Και δεν το 'πα μέχρι τώρα σε κανέναν ...

Τί να σου κάνουν τα φεγγάρια καρδιά μου ..
τί να σου κάνουν κι αυγές..
Κουράστικα!
Χάος οι σκέψεις σου
κι αυτό το πέπλο ευγένειας να τις καλύπτει.

Θα σπάσω όλα τα ποτήρια που ήπιαμε,
θα είμαι ελεύθερη
Γυρνώ στην μόνη αγάπη μου
αυτή που φωτίζει λευκό φως τη ψυχή
θα ξεχαστείς με τον καιρό
θα είμαι ελεύθερη

Κι είναι οι ώρες που γίνομαι χείμαρος
και γράφω και γράφω ...

Σε έναν αιώνιο ανταγωνισμό με το εγώ μας
εραστές του τίποτα και του ποτέ.

Για μία φορά

Στην αγκαλιά μου για μία φορά 

ν' ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου 

ύστερα φύγε 

να μην πληγωθεί κανένας άλλος

εκτός από εμάς 

οι φωτιές έσβησαν 

κι οι τσέπες αδειανές 

ούτε δάκρυ να κυλήσει 

ούτε χάδι να ζεστάνει 

μονο ουρανό να κλαίει τις ελπίδες μας

κι απόσταση να μας τσακίζει τα φτερά 

 τι κιαν μας εννώνουν αστρικά ταξίδια 

 εγώ θέλω την ανάσα σου πάνω μου 

Στην αγκαλιά μου για μία φορά

κι ύστερα φύγε

440

Στην ίδια συχνότητα 

αυτή του ονείρου 

για χρόνια 

εφτά 

με μάτια ανοιχτά

στο σκοτάδι σ' αγγίζω 

Σε ταξίδια του νου

σε μέρη ανύπαρκτα 

 συναισθήματα 

σου ψιθυρίζω 

Στο γκρι του ουρανού 

λόγια ανείπωτα 

στα γράφω ποιήματα 

σε νανουρίζω 

Με τραγούδια μιλάμε εμείς 

και κανείς 

δεν ξέρει τι λέμε 

οι ψυχές μας πονούν 

τα χείλη γελούν 

τα βράδια κλαίμε

Ευλογημένος

Αιθεροβάμων σε απύθμενους γαλαξίες
κατοικεί σε υγρές χρυσανθόλευκες ανάσες
στάζει μέλι και ροδόνερο

Ανατέλει φεγγάρια
χορεύει αγγέλων μελωδίες
σε τροχιά ανάστροφη της γης

Ευλογημένος
ο αγγίζων αστέρια εν ονείρω!

Just a trip

Do you think i should go back in time, Jack?