Things should have been said.

I was there sitting on a comfy chair, in my clothes, watching them talking and nodding heads...

He came close and ask '' Whats up?'' 

-The sky. The sky is up. No small talk please..

Tell me something nice. Something you know. 

Something deep-or maybe not- but tell me something more. 

I need you to tell me something more. 

Honest. Truthful. Don't hide behind politeness. 

I learnt that there is always a hidden message in ''No offence'', and part of truth ''I'm only joking'' and as you know I love writing, I respect the words that's why I learnt to read between the lines...

Always believe your thoughts (not all of them). 

Those based on facts and instincts. 

And keep an eye on apologetic people, is a sign of weakness and a dirty mind. 

Take care of yourself. No one is going to protect you. 

People are strange, competitive, egoists, egocentric, opportunists, two- faced, three-faced, manipulative, disturbed... Is just the evil human nature, Emanuel said correctly... 

And it's really hard to find good heart people whose souls align with yours. 

If you find one, keep him and work on the relationship, every single day. 

Love is impossible with strangers. Fear prevails. Logic prevails. And that's good. 

Every time you act illogical you lose -parts of yourself-.

Stick to your values and ethics. Try to be free but don't forget that ''everything is a box within a box'' -learnt that from my Jewish friend who also writes and he knows better as he is wise-

Hope is not for sale. Not everything is business. Everything is game theory. Be honest but not open. Have critical mind - question everything -even yourself. Believe your heart. Define your feelings. Be aware of what you feel and why. If it makes you feel alright keep it. If it doesn't burn it fast.

Don't pass me the ball I' ll kick it away. We, make circles only to dance.

Close all your thoughts in a '' Kind of fine'' and carry on...

I was sitting there quietly slightly nervous, in my clothes, listening to every one of them talking and nodding heads, with their bodies talking the unspoken truth.

Background song? ''Who are you to wave your finger''...''you musta been out your head''...
I left the room and went for a cigarette. 

In silence

Fade away in silence

Reborn again

with a different identity.

Slightly melancholic,

dead alive.

Killed the heart and now obeys the mind

She used to say ''nothing is lost in nothing''

but 

something is lost in nothing -is the truth- 

and that is that hurts the most.

Μια και για πάντα

Περάσανε τα χρόνια και δεν φάνηκες
τις ώρες του χειμώνα που σε ζήταγε η ψυχή
πένα πάνω σε χαρτί
στίχος μου έγινες

Δεν είναι ποίημα
είναι ρίμα στη ρίμα
αφού με ξέρεις καλά
κάτι τέτοιες στιγμές
δεν δίνω μία απλά

Κολλάει λίγο και περνά
μ'ενα ποτήρι κρασί
μ'ενα τσιγάρο στο φάρο
μέσα στη νύχτα καυτή
κραυγή ανάσα και δάκρυ
ένα αστέρι φωτίζει
τις πληγές που αφήσαν
μια κιθάρα, δυο στίχοι

Ήθελα τόσα να πω
κι άλλα τόσα να κάνω
μα όσο φεύγεις σε χάνω
δε σε πιάνω ποτέ

Σ' έσβησα χτες
σήμερα πάλι σου γράφω
μύθο χρόνια σε πλάθω
όσα για σένα έχω κάνει
πήγανε στράφι στο ράφι
μες στο κουτί απο αναμνήσεις
για όσα θέλεις να ζήσεις

Από καρδιάς κατευθείαν
φεύγουν τα λόγια μανία
σαν εμπόδια σε δρόμο
κάθε ονειρό σου στοιχειώνω
και φοβάμαι τα βράδια
μη σου αφήσω σκοτάδια
στους δρόμους που περπατάς
αφού ο,τι αγαπάω σκοτώνω
σαν τον Μήδα λερώνω  χρυσό
και τελειώνω εδώ

Σε καίω μια και για πάντα
της ζωής μου η μπάντα
πάει τουρ σε άλλα μέρη
και ελπίδα δεν έχω πως μια μέρα θα σ'εχω
αφού περάσαν τα χρόνια κι έχεις γίνει καπνός
και επειδή μην ξεχνάς
Δεν είμαι κανενός

Mr. Writer

Pushing you aside protecting 

your visions for 

a wishful future

so kind- like this violet veil 

you write in your poems for-

In the middle of the night  

this bright white silver sunlight 

-the moon reflects-

fills the gaps between the lines 

A flawless river of 

a whole eternity 

waits to be discovered. Dis_ covered.

To unveil the truth twice.

Personal. Judged. Mental.

Fluent

Motion and emotions 

-and Goodbyes.

The bridge that tear apart.

With the emblem of the writer on the hand 

tempting 

and

apologetic

Τα τραγούδια μας, γέρασαν

Τρεις μήνες έχω να σου γράψω
σε είδα μια μέρα στα κλεφτά
πάλι μακριά μου σ'εχω
της σιωπής μου συντροφιά

Χρόνια που πέρασαν αιώνες
σταγόνες γέλιου μ'έλουσαν
μία ματιά χίλιες εικόνες
τα τραγούδια μας, γέρασαν

Φοβάται ο πρίγκιππας
κι η κούκλα χωμάτινη
πράττουμε άλογα
της ζωής μας στιγμές
ο μάγος ξεψύχησε
ο καβαλάρης μας χάθηκε
πήγαν χαμένες οι προσευχές
τη διαμαντένια προβλήτα
μας την βυθίσανε
πήραν φωτιά
οι παλιές μας κραυγές
μάσκες τα πρόσωπα
δεν μας έμεινε τίποτα
να ονειρευτούμε τις χαραυγές

Μία πυξίδα μόνο κρατάω
και την ανάμνηση
της παιδικής μας χαράς
φώτα που σβήνουν
κι άλλα που ανάβουν
γλυκός ο έρως της λησμονιάς

Keep calm and just breathe

Why we care so much of what other people think of us ?
No.. really now..i mean ..
why is it so important?
We have are own thoughts, are own needs and interests.Why we want to be accepted?
Accepted from whom? Parents? Friends? Peers? Acquaintances? ..
Its hard to understand that -we are only belong to ourselves-. We say things like that to us everyday but at what extend we really realise it?
We afraid of being judged or we afraid the critique. Are those two things -judgement and critique- the same or they are just two different words to state the same thing. When we judge is the act of stating our opinion. When we critique we do the same. So where is the difference? The difference is in the history of language.
''Judged'' derives from jus,(dikaion in Greek) and critique -reminds me the verb (krinw in Greek ) which means: i give my opinion on a certain issue.
We know that, we can open a dictionary and see those things, the issue is deeper though.
Why we are afraid of being judged or being under critique...and i can understand the first one no one has money to pay lawyers or want to end up in a prison...but i don't understand why we afraid of being criticised and i really don't understand the meaning of the phrase''constructive criticism''. Better not start the the -isms...
I am getting confused and i don't want to over think too much or analysing and stating the obvious. All the societal norms are formed in order to be able to live in a society ... but we are all so different and unique and lots of us struggle to conform to those societal norms ... then we make other societal norms to abide by and we find peers and people who are similar to us in order to move on .. All that in the sphere of the appreciation and the feeling of belonging somewhere.
And we forget that we belong to ourselves, who belong to the universe. Everything is so chaotic and as they say chaos has an order itself. All i want to say is that if we know who we are we will not have the feeling of being appreciated it will happen automatically as the universe has its own powers and a specific order that every one of us is everything and nothing at the same time.

Keep calm and ...

Νιώθω

Θυμάσαι που καθόμασταν δίπλα στο παράθυρο και ταξιδεύαμε με τις ώρες στο φως των αστεριών; Κάθε Παρασκευή δύο με πέντε το πρωί...και σίγουρα κάθε μεσημέρι γυρνώντας απ΄το σχολείο, απόγευμα, πετούσαμε τσάντα, κάναμε ένα τσιγάρο στα κρυφά και αφηνόμασταν για λίγο σε μελωδίες χωρίς όρια... Θυμάσαι δεν μπορεί... γι'αυτό καίγεσαι κάτι ξεχασμένα βράδια που δεν θες με κανέναν να μιλήσεις, ένα συναίσθημα του παρελθόντος θες να ξαναζήσεις και λίγο από τις εικόνες της Αθήνας του '80 που ονειρευτήκαμε και είδαμε μέσα από τα μάτια των φίλων που τις έγραψαν τραγούδι...
Αυτό το σημείο στη Βάθης που ποτέ δεν θα 'ναι πια το ίδιο ... τσιμέντο και άρωμα Ιουνίου, περιστέρια σε σύρματα της Δεη, σοκάκια δερμάτινα και τζιν ...Μηχανές και γκαζάκια, καπνός και ήλιος στην πλατεία, αστέρια οι κεραίες των σπιτιών ... χαλασμένο τηλέφωνο σπιρτόκουτο με σκοινάκι από μπαλκόνι σε μπαλκόνι ...
Δεν πέρασαν οι εποχές.. απλώς άλλαξαν... Σου στέλνω τα βράδια και δεν απαντάς ενώ είσαι online...Είχε καιρό να με φλερτάρει ο Νόστος ... τόσο καιρό ούτε καν ο Μορφέας δεν ερχόταν ... μα σήμερα ο πρώτος χτύπησε το τζάμι με πέτρα βοτσαλάκι από την παραλία που είδαμε το ένα και μοναδικό ηλιοβασίλεμμα πριν σε αφήσω πάλι...
Του άνοιξα. Έστρωσα μαύρο σεντόνι και κόκκινα μαξιλάρια και άνοιξα το ράδιο να παίζει, άφησα λίγο την κουρτίνα ανοιχτή ίσα ίσα να βλέπω ουρανό και αφουγγράστηκα την πιο όμορφη μελαγχολία μετά από τόσα χρόνια ... αυτήν την γλυκιά που μας κρατά ζωντανούς, όχι την άλλη που δεν χωράμε πουθενά... αυτή της γλυκιάς μοναξιάς που τη νιώθεις στο στήθος σαν φλόγα που για κάποιο λόγο σου θυμίζει σκηνή απ΄το Τσακάλι και ποίημα της Γώγου μαζί ... Αυτή που την νιώθαμε ίδια τότε κάθε Παρασκευή ... και κάθε απόγευμα μετά το σχολείο...
Ρε ! Νιώθω ακόμα καταλαβαίνεις; ... Νιώθω.. είμαι .. υπάρχω..καταλαβαίνεις δεν χρειάζεται να εξηγώ .. εξάλλου ποτέ δεν νοιαστήκαμε για όσους παίρνουν τα λόγια μας ''αουτ οφ δε κοντεξτ'' ... Δεν τα κατάφεραν, στέκομαι εδώ... Θα γυρίσω μια μέρα... στο υπόσχομαι ... όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί άσε με να δω κι άλλα... και όταν χωρτάσω ... θα γυρίσω να πιούμε σοκολάτα να κοιταζόμαστε στα μάτια και να παίζει το κομμάτι το γνωστό...
Kαι που΄σαι στο 'χα πει και παλιότερα ... ν' ακούς τη διαίσθηση και κάτι που έμαθα εδώ ...
Να φοβάσαι τους επιτιδευμένα ευγενικούς .... σε περνούν για αγενή... όταν μιλάς αλήθειες.

Άκου κορίτσι

Άκου κορίτσι, 

καλός κι ο έρωτας 

αλλά σαν τη ζωή δεν έχει!

Δίνεσαι δένεσαι 

κι άλλο δεν έχεις 

την ψυχή σου σκορπάς 

σε λάθος αγάπες 

με αυταπάτες 

πουθενά δεν θα πας 

Ξύπνα και ντύσου 

και ζακέτα μη πάρεις 

σκούπισε δάκρια 

φόρα γυαλιά 

Άνοιξ την πόρτα

βγες μία βόλτα

κι έχε τον Ήλιο 

για συντροφιά

Κι αν βρέχει χόρεψε 

δίχως ομπρέλα 

αγάπα την τρέλα 

και την ομορφιά 

κάτι ξέρουν οι νέοι του τώρα 

που λένε πως ζουμε μόνο μία φορά 

Άσε τα όνειρα και πιάσε τους στόχους 

κ ασε τους στίχους και γράψε βιβλίο 

να το βαφτίσεις ''εμείς οι δύο''

και να μιλάει για τους ανθρώπους 

'Ακου κορίτσι κοντεύεις τα άντα 

και ας λένε ο χρόνος σημασία δεν έχει 

ζήσε το τώρα σαν να 'ναι για πάντα 

η καρδιά με ψυχή μόνο αντέχει  

Memories in the sky

Imagine the life we could have had 

staring at the ceiling in no existing time

not feeling happy neither sad 

irrational the rational trying to find the rhyme

Maybe a song to say goodbye 

A broken image of tear drops 

All my dreams my high hopes 

memories in the sky 

A field 

A forest 

A windy coast

Apple and cinnamon 

Flowers and wine 

The lake 

The mountain

The sweetest kiss 

flown away

like autumn leaves

Empty and numb 

still try to smile 

can't even cry 

I think.
I die

Εσένα να γυρεύω

'Ηλιε!

Έλα λίγο να σε δω!

Κάτω απ΄το δέντρο της ζωής

κύκλους ξυπόλητη χορεύω

Με λούζουν δάκρια σταγόνες αναμνήσεις

χαμόγελα με ρένουν ροδόνερο σιωπής

σε μια τροχιά αντίστροφη μ'αυτήν εδώ της γης

σε άλλους πλανήτες θα με βρεις αν με αναζητήσεις

Έλα για λίγο να σε δω

εδώ!

Χρώμα σταριού να μου φορέσεις

ακτίδες τα μαλλιά μου να μου πλέξεις

να μου φωτίσεις το χορό

Μία φωτιά αναζητώ κρυώνουν τα φτερά μου

μία ακτίδα βάλσαμο το βήμα να ζεστάνει

σε χρυσανθόλευκες σπηλιές άφησα τα ονειρά μου

το κύμα που περίμενα τους πόνους μου να γιάνει

το πήρε το φεγγάρι και μ'άφησε εδω

Κάτω απ'το δέντρο της ζωής

κύκλους να τους να χορεύω

αντίτιμο μιας προσευχής

εσένα να γυρεύω

Γράμμα

Καλέ μου φίλε 

ξέρω μας λείπουν τα φτερά 

κι ανάσα μας καμιά φορά βαραίνει 

Είναι που φύγαν οι εποχές 

και τώρα πια τους εραστές 

τίποτα δεν τους δένει 

  

Είναι που πέρασε ο καιρός 

και που δεν έχεις χρόνο 

που δεν μ'αγάπησες ποτέ 

ίσως αυτό και μόνο

Με φύλλα φθινοπώρου 

τις γιάνω τις πληγές μου εγώ

καπνός κι οινόπνευμα 

γεμίζουν τις αυγές μου εδώ

κι οι μέρες προσπερνάνε 

Σκέψεις στο νου μου ένα σορό
θεριά που παίζουνε κρυφτό
σε έναν λαβίρυνθο στενό
στήνουν χορό
φεγγάρια που πονάνε

 Και να μπορούσα στο μυαλό σου μπω
να ξεχαστώ απ΄τα δικά μου

στη μελωδία που σκαρώνεις 

να δω τις λύπες πώς λυτρώνεις 

φωτιά μου

Καλέ μου φίλε 

ξέρω μας λείπουν τα φτερά

κι έμπνευση κοστίζει

Μέρες σαν τούτες εδώ

φουμάρω και διαβάζω Ρεμπώ

κι έξω απ΄το παράθυρο χιονίζει 

Καλέ μου φίλε ξέρε σε σκέφτομαι συχνά
τι κι αν όλα έχουνε πια αλλάξει

για μένα πάντα θα 'σαι η φωτιά 

που βάζει την ψυχή μου σε τάξη

Πού και πού σου γράφω κι ένα ποιήμα 

κι ακούω τραγούδια μας παλιά 

κι ένα ποτήρι με Jack Daniels 

μου κρατάει συντροφιά

Κάπου εδώ θα σε αφήσω 

κι αν ανταμώσουμε ξανά

δυο ζευγάρια φτερά θα φροντίσω 

να βρω να μας βάλω 

δεν γράφω άλλο 

τα λέμε 

φιλιά

(image retrieved from the web)

     

  

Είμαι εδώ και δεν είμαι

Σαν ψέμα ήρθα μεσημέρι

με μια βαλίτσα στο χέρι

μιαν άνοιξη

που ντύθηκε Σεπτέμβρης

'Εξω απ΄το παράθυρο

θολές οι αναμνήσεις

ποιος σου 'πε να γυρίσεις

πού να κρυφτώ να μ'έβρεις

Εδώ μεγαλωσες

Εδώ μεγάλωσες ...

έφτυσες αίμα 

και το γάλα της μάνας που δεν ήπιες ποτέ..

Βόλτες σε γραμμές

παράλληλες του τραίνου 

συγκέρασμα του τώρα και του τότε 

νύχτες φεγγάρια

που ανταμώνουν το ξημέρωμα  

υπό των ήχων μελωδίας που σε στοίχειωσε 

ημέρα Κυριακή

Την αιώνια φυγή σου κανείς δεν λησμόνησε 

μόνο τα μάτια κάτι φίλων που ακόμα σ'αγαπούν 

για τις νύχτες που κάψατε πνευμόνια και χάχανα

Να βρίσκεστε, να χάνεστε ξανά 

η ζωή να κυλά σε ρυθμούς

 που κανείς δεν επίλεξε

και όσα σου λείπουν να χαράζουν τις αυγές σου 

με μάτια υγρά, χέρια παγωμένα 

ν' αγαπάς μονάχα έναν 

που μοιάζει σε σένα 

που μοιάζει με το όνειρο 

που θες να ξεχάσεις κάθε που κοιμάσαι 

και όλα όσα φοβάσαι 

να φέγγουν στον ήλιο ξανά ..

Love poem

Oh! My love!
You are the one for me!
I want to travel the world
with you on my side
That was the first and last goodbye
we shall never be apart.

I will cross the seas,
I will move mountains,
I will fight the world
with you on my side.

My heart screams your name
and when i see your eyes
i fly high up to the skies
the feeling of peacefulness
covers my soul and my whole entity
like a veil of stars

Oh! My love!
Take my hand
and drive me slowly to the path of your dreams,
where people dance the ''second waltz'' and drink wine!

I always be your lady.
You always be my lord.
Living our fantasy
in this distraught world.

                                                        (image retrieved from the web)

Butterfly

I was walking in the fields
when i saw a butterfly
she was flying so high
as if she was a star

She came close to me and told me
''come, lets travel far''

She touched me with her wings
-so beautiful and fragile-
she gave me a smile
and a heavy spar

''You need them both'',
she told me
''if we are going see the world
the first is for the kindness
the second for the war''

With courage heart and brain
a butterfly i became
and with my new friend
i ll fly until the end

There is no end although
the souls never die
they only fly high
like butterfly

Τίποτα

Αν ήταν να σε αφήσω
θα το έκανα σε μια μόνο στιγμή
τώρα,
δεμένη, σειρήνα, εδώ να με ακούς..
έτσι,
για να βγάζουμε χολή και να 'χει νόημα το δάκρυ.

Γαμώτω! πάλι ρολλάρω αντίθετα ...
όχι όμορφες λέξεις
το μόνο ρήμα που γυρνάει στο κεφάλι μου
''σε μισώ'' !
Και δεν το 'πα μέχρι τώρα σε κανέναν ...

Τί να σου κάνουν τα φεγγάρια καρδιά μου ..
τί να σου κάνουν κι αυγές..
Κουράστικα!
Χάος οι σκέψεις σου
κι αυτό το πέπλο ευγένειας να τις καλύπτει.

Θα σπάσω όλα τα ποτήρια που ήπιαμε,
θα είμαι ελεύθερη
Γυρνώ στην μόνη αγάπη μου
αυτή που φωτίζει λευκό φως τη ψυχή
θα ξεχαστείς με τον καιρό
θα είμαι ελεύθερη

Κι είναι οι ώρες που γίνομαι χείμαρος
και γράφω και γράφω ...

Σε έναν αιώνιο ανταγωνισμό με το εγώ μας
εραστές του τίποτα και του ποτέ.

Για μία φορά

Στην αγκαλιά μου για μία φορά 

ν' ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου 

ύστερα φύγε 

να μην πληγωθεί κανένας άλλος

εκτός από εμάς 

οι φωτιές έσβησαν 

κι οι τσέπες αδειανές 

ούτε δάκρυ να κυλήσει 

ούτε χάδι να ζεστάνει 

μονο ουρανό να κλαίει τις ελπίδες μας

κι απόσταση να μας τσακίζει τα φτερά 

 τι κιαν μας εννώνουν αστρικά ταξίδια 

 εγώ θέλω την ανάσα σου πάνω μου 

Στην αγκαλιά μου για μία φορά

κι ύστερα φύγε

440

Στην ίδια συχνότητα 

αυτή του ονείρου 

για χρόνια 

εφτά 

με μάτια ανοιχτά

στο σκοτάδι σ' αγγίζω 

Σε ταξίδια του νου

σε μέρη ανύπαρκτα 

 συναισθήματα 

σου ψιθυρίζω 

Στο γκρι του ουρανού 

λόγια ανείπωτα 

στα γράφω ποιήματα 

σε νανουρίζω 

Με τραγούδια μιλάμε εμείς 

και κανείς 

δεν ξέρει τι λέμε 

οι ψυχές μας πονούν 

τα χείλη γελούν 

τα βράδια κλαίμε

Ευλογημένος

Αιθεροβάμων σε απύθμενους γαλαξίες
κατοικεί σε υγρές χρυσανθόλευκες ανάσες
στάζει μέλι και ροδόνερο

Ανατέλει φεγγάρια
χορεύει αγγέλων μελωδίες
σε τροχιά ανάστροφη της γης

Ευλογημένος
ο αγγίζων αστέρια εν ονείρω!

Just a trip

Do you think i should go back in time, Jack?

Oh my dear diary,

https://www.youtube.com/watch?v=AJVBvjY4UM4&feature=youtu.be

Do you think i should go back in time, Jack ?

She lit a fag. She stubbed it out. ''This awful habit has to stop'', she thought. The wind was blowing through the fireplace and the old lamp reflected the same ill, deep yellow color, in the room. Sitting on the leather couch, alone with her thoughts, she was waiting for ''Her''. The muse with the darkest eyes...

She couldn't wait long, the anger in her chest was like a burning fire, and the feeling of something is totally wrong again, couldn't let her sleep that very night. Not even the bird was singing, the small little bird on the tree outside her window, who sings almost every time when the sun goes to sleep. Pure silence disturbed by the noise of the electricity of the lamp. It was and old one, with black stones and a cream hat, that reflected the illness in the room. She hated it.'' Time to get rid of this'' , she thought.
It was time to get rid of many things, not only the old lamp, and she knew it. She knew it very well.

Her only friend was missing, and the distance between them was longer than ever before.
She pretended to have him there with her, sitting by the fire with his guitar on his laps. She stared at him for a while. The ring on his finger, the amulets on his wrist... His bittersweet dark brown eyes, illuminated sympathy and compassion and a scent of the most sweet melancholy which only a true artist can have.

''Do you think i should go back in time Jack''? she asked him loudly, so loud that all the neighbours might have been awaken from their dreams.
''There are some moments in life that happen only once'' , ''his guitar gently weeped'' and he disappeared.

His presence took her anger away, filled her burning chest with pure love, and the melodies of his guitar took her back in time...
Back to the park, near the railway, with the wooden jetty in the lake and the eucalyptus trees. She didn't want to go over the hills and sit on the bench this time, neither to walk up until the small church. She didn't even want to drink fresh lemonade on the terrace of the haunt and enjoy the view of the old stable -full of flowers- yard surrounded by the cypress. She sat on the jetty, she fed the ducks and she came back.

''I will paint the walls, and definitely throw this lamp away'', she thought. But deep inside she knew that she wasn't going to stay long at this place. In a constant searching of a home, maybe tomorrow she will find the way.

To be continued

Αναπνέεις ;

-Αναπνέεις ;

Κλεισμένος στη γυάλα  

δυό μάτια μεγάλα 

ψάχνουν ουρανό 

Σου είπα 

το βράδυ μη βγαίνεις μονάχος 

είναι επικίνδυνα εδώ 

''Βασανίζομαι'' στη γωνία 

και εκεί και εδώ 

σε κάθε γιόμα 

για κάθε πιώμα 

στης αυγής το στάξιμο θα πάω να πλυθώ 

-Αναπνέω ξύπνιος 

μέσα στα όνειρα άλλων

ξεθωριασμένος στίχος

σε τοίχο μάλλον 

Κοννέξιο βαθύ

Εγώ ήθελα λάδι μονάχα από σένα

γιατί έχουμε κοννέξιο βαθύ 

μπορώ να δω αγάπη μέσα σ'ένα σου βλέμμα 

σε αγαπάω πολύ απο μικρή 

Και αν ποτέ δεν μου δοθεί η ευκαιρία 

γιατί ξέρω είμαστε κι άνθρωποι κλειστοί 

ένα ποτήρι στην υγεία σου με λατρεία 

κι ένα ζεστό γλυκό φιλί 

Υγεία και αγάπη μόνο στην καρδιά σου 

κι ένα καλοκαίρι που προσμένω να 'ρθει 

να χωθώ σα μωρό στην αγκαλιά σου 

να γεμίσουν χρώμα οι ουρανοί.

Θα τελειώσω αυτό που άρχισα κι έπειτα θα αρχίσω να ζω

Γεννιέσαι και μεγάλωνεις

κάπου στις αρχές ανακαλύπτουν το ''είναι'' σου 

πριν καν μάθεις να αρθώνεις - νερό.

Μεγαλώνεις. 

Μουσικές και χρώματα, 

ουράνια τόξα στο δωμάτειό σου 

και προχωράς, 

σε μπλε γραμμές τετραδίου.
Βρίσκεις έναν βράχο και κάθεσαι.

Σαν τον Ξέρξη παρακολουθείς τη ναυμαχία.

Σε πιάνει αηδία από το αίμα και λες να αλλάξεις θέση.
Σηκώνεσαι 

και προχωράς ,

για κάποιο λόγο βρίσκεσαι σε μάχη ξανά.

Μα να που το ουράνιο τόξο, δεν έχει τελικά ξεθωριάσει!

Και να που φέτος έμαθες το ''πάω αργά γιατί βιάζομαι''!

Θα τελειώσω αυτό που άρχισα 

κι έπειτα θα αρχίσω να ζω .

Holy love

Hand to hand
walking the path of life
with fire and light
two brains as one


Our hearts  rhythm
is angels hymns
this love is holy
like the spirit of God


With heart and brain
warriors and brave
with kindness and respect
a Russel's set



no other halves

neither soul mates

one plus one equals two

but you are me and me is you

Oh! my dear diary ,

Here we are again.

Its been ages since i last wrote to you ...

Loads of things have changed. 

Now the dawns are purple 

and all the pink clouds turn into acid rain,

now the days just pass 

and the nights seem endless,

the sky is always grey despite the sun.

I found a shelter though! 

Α real one this time.. 

-not flying beds in dream scenes- 

a magical place, near the sea 

with Victorian houses on the hill, 

a small casino and a fun fair!

Α place i call ''Sunday'',

where you can feel the scent of an era very much forgotten.

Every time i feel this awful something nothing, i go there with a friend...

We love to stay in the small cafe and eat ice-cream in winter days.

Sometimes we walk around the neighborhood

and imagine we own the small flat in the corner of the street...

It's nice.

Nothing else. 

Nothing special. 

Only beautiful sceneries that make the everyday life a bit brighter. 

Gothic churches and big trees the road to university 

and kind smiley faces there to warm your soul with a ''hello''.

Now i'm flirting with Hobbes again , with Kant , Rousseau and Schmidt

and i keep asking myself of what is right and what is wrong, 

what's ethical and if there is a universally accepted moral value...

I try to tell them that democracy does not exist, is an illusion like Kain's ideas. 

It's like liberty with all these cameras watching you ...

but i can't .

You see, the freedom of choice is always limited and always related to power 

and for the time being i'm powerless to speak my mind,

abiding by their norms, my voice's craving to be heard. 

Oh! my dear diary, 

now the dawns are purple, 

the nights are endless thoughts 

and the only thing missing once again..
is feeling loved .

I wish

I wish i would have written all my favorite love poems 

all these words that make my heart melt 

all my thoughts swirling into a circle 

 now my fingers are cold 

no ink can turn my feelings into a poem 

Sitting by the fire 

no candles anymore 

no happy melodies neither sad songs

silence

Trying to feel my mind 

Longing to feel your lips 

  Yearning for your sweet and tender love 

'' I wish you were here''

Το δέκα το καλό

Ήθελα να σου πω 

να προσέχεις τον αέρα όταν φυσσάει τα φυλλώματα

Σεπτέμβρη μήνα 

και να βολτάρουμε Αθήνα καλοκαίρι 

Ήθελα να σου πιάσω το χέρι και να πάμε βόλτα στη θάλασσα 

να δουμε τ' αστέρια να πέφτουν βροχή 

μα δεν πρόλαβα 

Μέρες σαν ετούτες 

η καρδιά θέλει 

η λογική νοσεί 

είναι που δεν πρόλαβα ...

Ήθελα να είσαι για μένα 

να είμαι για σένα 

μα λένε πως ο έρωτας είναι για έναν μονάχα 

τώρα το ξέρω καλά 

Κι ίσως ανταμωθούμε ξανά 

και ακούσουμε ξανά τα ίδια βινύλια 

ίσως τότε η μοίρα να μας έχει φυλλάξει 

το δέκα το καλό 

ίσως και όχι 

δεν ξέρω 

μα τούτη τη φορά

θα προλάβω 

Ξόρκι

Την πύλη θ'ανοίξω
το φως ν'αντιρκρίσω
το λευκό της ψυχής
τα αστέρια θα φτάσω
τα μάγια να σπάσω
στο μωβ της αυγής



Κέντημα χρυσόδετο
και καλοφορεμμένο
μία σταγόνα θάλασσα
κι ένα καιρί σβησμένο
δύο φτερά του έρωτα
και ένα σακί αγάπη
τριάντα μαύρα κέρατα
και αίμα απο τ'αδράχτι



Ξορκίζω τώρα το κακό
το μαυροφορένο
με κέντημα χρυσόδετο
κι ένα φιλί σβησμένο

Ξορκίζω τώρα το κακό
με ένα σακί αγάπη
με μιά σταγόνα θάλασσα
κι αίμα απ'ταδράχτι

No coherence

Look at me now!

I'm talking for you again Logic!

you who comes form language 

becoming thought 

and/or the opposite;

and I get lost in the alleys of grief...

Rain drops the verbs

on blood red sand

two notes on the ground 

to remind you of life.

I forgot to do the laundry 

and  to write that letter again..

Is that you came once more 

and left me high and dry.

What love doll ? 

We are at the alpha 

until the L... 

eight letters road 

two cigarettes 

and a bag of loneliness.

No coherence

No meaning 

scattered. 

Αs you are. 

Δίχως Λογική

Πάλι για σένα μιλάω λογική
Και φλέγομαι
και το μυαλό ακούραστο
δεν δίνει ραντεβού στην ηρεμία

Χωρίς συνοχή
χωρίς νόημα
σκόρπια λόγια

Δεν μ'αγαπάς ζωή
καραδοκάς το θάνατο
μα δεν τον κάνεις ταίρι

Όπως εσύ





Βασιλική Μελισσουργού
Σοφιάνα Παρασκευοπούλου


21.γεν.2015

Χωρίς συνοχή

Να δες τώρα!

πάλι για σένα μιλάω λογική! 

Προέρχεσαι απ' τη γλώσσα 

γίνεσαι σκέψη 

ή/και το αντίθετο
Και χάνομαι στα σοκάκια της θλίψης... 

Στάλες βροχής τα ρήματα 

πάνω σε κόκκινη άμμο 

και χάμω δυο νότες ξέμπαρκες 

να σου θυμίζουν ζωή.

Ξέχασα πάλι ν' απλώσω τα ρούχα! 

ξέχασα να γράψω κι εκείνο το γράμμα... 

είναι που ήρθες πάλι και με άφησες στεγνή!

Ποιος έρωτας μάτια μου;

Ακόμα στο άλφα είμαστε, 

μέχρι το έψιλον... 

τρία γράμματα δρόμος, 

δύο τσιγάρα 

κι ένα τσουβάλι μοναξιά .

Χωρίς συνοχή 

Χωρίς νόημα 

Σκόρπια λόγια 

όπως εσυ.

Απάντηση

'Αλλοι μου λένε να παραμείνω παιδί 

και άλλοι ''ωρίμασε!'' 

Ποιους να φοβάμαι;

Και όταν ρωτάνε ποια είμαι 

το παίζω Οδυσσέας και λέω κανείς

τί να τους πεις ..

Είμαι ό,τι έζησα 

ό,τι επίλεξα 

όλα όσα στρίμωξα 

σε μια άδεια γωνιά 

Όσα αγάπησα 

για ό,τι αμάρτησα 

και ό,τι άφησα 

σε μια νυχτιά 

Είμαι ό,τι βλέπεις 

και ό,τι αισθάνεσαι 

και αν εκπέμπουμε στο ίδιο κύμα 

χάρισμά σου η ρίμα 

Κάτι σπασμένα κόκκινα λάβαρα

Υποτελείς κουρασμένοι εθνοσωτήρες
κάτι σπασμένα κόκκινα λάβαρα
δυο δακρυσμένες ελπίδες
κάνουν τραμπάλα σε τεντωμένο σχοινί

Υποσχέσεις ουτοπίας
μισές αλήθειες ντυμένες με ψέμα

Κουκούλες και κράνη
πέτρες που ανάβουν φωτιές

Χρεωμένοι οπλίτες
απεγνωσμένοι πολίτες
βρωμάει παρακμή

Με ανάσα κομμένη
ματιά αποσβολομένη
ψυχή κουρασμένη
περιμένουν να δουν την Αυγή


Ποια Αυγή ;
               

ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Αλλάζει ο χρόνος
χρόνε γέρε φύγε τώρα
και τα λοιπά και τα λοιπά
μα είναι όλα σχετικά
δεν είπαμε ..

Να είναι όλα φωτεινά
χαρούμενα και λαμπερά
κάθε μέρα μια χαρά
δεν γίνεται ...

Να ζεις την κάθε σου στιγμή
να γελάς και να κλαις
να νιώθεις
να είσαι
να ζεις

Να ευχαριστείς για όσα έχεις
και να παλεύεις για όσα θες
Να αγαπάς και να δίνεις
Να βιώνεις τα πάντα την κάθε φορά

Να αλλάζεις κάθε μέρα
όχι μόνο στις γιορτές
να στρέφεις τα μάτια στην ψυχή
κάθε που πας για ύπνο

Να έυχεσαι να προσέυχεσαι για την υγειά του κόσμου
να κρατάς την ψυχή και το νου καθαρό

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ
ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Χάθηκα μες στη σκέψη μου

Χάθηκα
μες στο μυαλό μου χάθηκα
και όλα τα αγάπησα
όλα τα σιχάθηκα
και ξέχασα να γράφω...

Οι φίλοι μου οι φιλόσοφοι
με κάνανε και κλαίω
κι οι άλλοι οι επιστήμονες
''αχ βόηθα μας'' να λέω

Κι εκείνο το χαμόγελο !
γλυκά θα το φορέσω...

Μοτίβα συνεχόμενα
επαναλλαμβανόμενα
σε στίχο να τα κλείνω

Επιροές ροές
λούκια υδροροές
δυο γκράφιτι στον τοίχο

Γεμάτη τέχνη οι τοίχοι
σημάδι παρακμής
Συνθήματα κοσμήματα
στο τέλος μιας αρχής

Χάθηκα μες στη σκέψη μου
οράματα στη βλέψη μου
λέξη μου !

Green

You are my ''blood -red heart''
come closer
look me in the eye
who am I ?

I bring you a different flavour
in your dysfunctional day moments
my torn soul
a veil for your ''solitary thoughts ''

The green field
under the misty heaven
the only place for us
The rain
washes the leaves
washes the pain away
makes us wet
soaked to the skin
laughing and singing and holding hands
the scent of cheap beer and sugar
the tremble in your kiss
the green of your eyes
make my heart biting fast

The moon is full again
and  my teary eyes reflect a velvet smile
''you make me feel like I'm young again''
all that i want is to escape from time

Βόηθα ..

Βόηθα Παναγιά
είδα το χάρο προχτές τα μεσάνυχτα
με μάτια ορθάνοιχτα
και χείλη σβηστά
κοιτούσε στα μάτια μου
με βλέμμα παγωμένο
και ένα θλιμμένο
πελώριο γιατί
ήθελε λέει
να πάμε μια βότλα
στου πάρκου τα φώτα
θε να κρυφτεί
Με πήρε απ 'το χέρι
είχε κι ένα πανέρι
γεμάτο κεράσια και φρούτα ξερά
ήθελε λέει
να με πάρει αγκαλιά
Τον φίλησα Χριστέ μου
στο στώμα γλυκά
κι έτρεξα έφυγα γοργά μακριά
μα ένα κομμάτι μου αυτός τώρα έχει
την προσευχή μου ποιος την προσέχει
Βοηθείστε Θεοί
η λύση να βρεθεί
να κάψουμε το χάρο
στου χορού τη βροχή
την ιαχή με ευλάβεια θα πώ
χώμα νερό
και λίγο αλάτι
λίγο αίμα απ΄τ' αδράχτι
κάτω απ'τη φάτνη
ένα ποιημα θα φτιάξω
τα μάγια να σπάσω
να ακούσει η Κραυγή
τη σιωπή μες στ 'αυτί

Words in four verses

Every thought creates a feeling
Every feeling creates a thought
''Words are gift'' he said once
''Words are gift'' or maybe not

Ψυχαναγκαστικά θετικός

Ψυχαναγκαστικά θετικός
όταν όλα γύρω πεθαίνουν
στροβιλίζεσαι σε ροζ δίνες
μες στο γαλάζιο του μυαλού σου
σφαίρες τα λαμπιόνια των Χριστουγέννων
κόκκινο το αίμα της αυγής
Λυπάμαι .

Να δίνεις τη μάχη στο δρόμο
κόστος η ίδια σου η ζωή
Μίσος και οργή στη σπασμένη βιτρίνα
δάκρυα δακρυγόνα
Λυπάμαι.

Ψυχαναγκαστικά θετικός
κόστος η ίδια σου η ζωή.
Λυπάμαι .

Lonely cages

Sitting alone
in our comfort zones
in our lonely cages

With a heart of stone
on our golden thrones
our travel through ages

A real cold winter
and the taste is bitter
than before
our lonely cages
travel through ages
in a lunatic world

And then you put some Floyd
and the song ''high hopes''
and remember the river
forever will flow

A tear of joy

He said
that I am

''a purple flurry of overlapping circles''

all of a sudden
the dark room filled with white light
and the candles started sparkle
my heart was on fire
and my soul cried a tear of joy

unveil your eyes
to see the truth
revelation of happiness
the most crucial hours


i' m going to fly , as a flurry i am
like a purple fairy to reach a star
a gift for him who is the only one
who ever touched my soul ...

Rule of thought

Justification
Legitimation
-a cover for truth.

Theorising irrational thoughts
under a veil of beautiful words.

An excuse to everything wrong
morals and values were born in our soul.

Once, someone said
we all say others words
Must be a sign
they call common sense
but let me smile
i think it's nonsense

If we cannot
speak free our minds
so what is the point
others quotes analyse ?

Είχα ένα όνειρο

Κάποτε είχα ένα όνειρο
δεν ήταν τόσο βαθύ
μα ήταν τόσο αληθινό

Κάποτε είχα ένα όνειρο
κόκκινο σαν αίμα
λευκό σαν κρίνο
σαν το χιόνι

Κάποτε ,

όταν μύριζε το χώμα βροχή
και όλα τα άστρα
έπαιζαν τη γνωστή μελλωδία
αυτή που μας εξίψωνε στο αγαθό

είχα ένα όνειρο

βαθύ μπλε
σαν τη θάλλασα ,
κόκκινο σαν αίμα

Ήταν τότε ,
που όλα τα λουλούδια άνθιζαν
και οι ουρανοί άλλαζαν χρώμα
τότε που βεγγαλικά γέμιζαν κάπνα τον αέρα
και μέναμε μέσα για να  ανασάνουμε

τότε που χορεύαμε και γελάγαμε σαν τρελοί
όταν όλα τα παιδιά γύριζαν ξημερώματα

Είχα ένα όνειρο βαθύ κόκκινο
μπλε σαν την θάλασσα

Και να !
τώρα το ζω ...

Που να ξέρω ..

Πάψε να ρωτάς πώς γράφω
την έμπνευση δεν την ορίζεις
δεν είναι εργασία για τη σχολή
να κάνεις οργανόγραμμα
ούτε διαβούλευση
να επιχειρηματολογήσεις

Μη ψάχνεις να βρεις τι κρύβεται από πίσω
δεν κρύβεται , είναι , στις λέξεις
Ποιά δύναμη ωθεί το νου
που να  ξέρω ..
φαντάζομαι πως είναι κάτι θείο
κάτι σαν αυτό που δημιουργεί την γέννηση κάθε κυττάρου
κάτι σαν αυτό που λεν ανώτερο ον

Σίγουρα είναι κάτι ανώτερο
ακαθόριστο, άυλο
συμπαντική ένωση
αποτυπωμένη σε χαρτί
που να ξέρω..

Ξέρω μονάχα πως αν προσπαθήσεις να γράψεις με λογική
χάνεται το πάθος στο επιχείρημα
δεν είναι θέμα μυαλού
αλλά ψυχής

Και όταν μου πεις που βρίσκεται η ψυχή
θα έχεις ήδη απαντήσει ....

Την άνοιξη να 'ρθεις

Tην άνοιξη να 'ρθεις
που θα μυρίζει θυμάρι
την άνοιξη

να κόψουμε μαργαρίτες
μ'αγαπα δεν μ'αγαπά
να γεμίσει η ψυχή ήλιου φως
να ζεσταθεί η καρδιά σου

Να περπατήσουμε την άκρη της θάλασσας
να πιούμε καφέ στην πλατεία
να κάνουμε σχέδια κάτω απ΄το γαλάζιο του ουρανού

την άνοιξη
που θα μυρίζει θυμάρι

να φτιάξουμε στεφάνι
και βραχιόλι ασπροκόκκινο
να γελάμε ξέγνιαστοι
και να μαλώνουμε ποιος θα πλύνει τα πιάτα

την άνοιξη να ρθείς μαζί με τα χελιδόνια
τότε που ανασταίνεται όλη η πλάση
να 'ρθεις να ανθίσουμε μαζι ..

Dreamland

A small wooden house on the hills
where the windy forest makes you dizzy
where you can hear the birds singing
The view of green fields
and the church...

The full of flowers balcony
loads of papers, a pen,
a glass of red wine.
Apple and cinnamon

The laughter of the kids
The pianos melodies


Come, lets find the lake you promised
with the crystal clear waters
where you can feel the meaning of being

Come, lets create our fairy tale
in the land which  Lord kissed

Just a thought ...

You know what ?
Dreams are endless
free without strains
without boarders
without musts

Goals are different
they need focus and dedication
affection and energy to fulfil them

To be honest
routine kills me
and as i told you before
you always have to have to have

And when you don't have anything
you have to create something
but when you have something
you have to make it last.

In the end of the day
the only thing that matters
is to be able to close your eyes and sleep ...

Are you??

Μονότονο μοτίβο

Φτιάξε ένα ακόμη παραμύθι 

κέντησέ το μ΄ασημόσκονη

κι ένα ξεθοριασμένο όνειρο του χτες

δέστο με κόκκινη κλωστή ,καλά, να μη λυθεί

κάν της το δώρο

Κλέψε δυο στίχους μου παλιούς

σου τους χαρίζω

φτιάξε τραγούδι

με υπογραφή

Ανώνυμος.

Φόρα τη μάσκα  

να κρύβεται  ο πόνος

ο χρόνος,

ξέρω , δεν υπάρχει

παραίσθηση κι αυτός

σαν την παραίσθηση που ζεις

πετάς γονατιστός

Ψευδαίσθηση η ύπαρξη

μονότονο μοτίβο

Μα άκου ,

ανείπωτα λόγια σε άχρονο χρόνο

αξία της ύπαρξης . πες το σιωπή.

Η ζωή είναι κύκλος

Να το θυμάσαι.

Κι αν δεν κατάλαβες

''δεν είναι για σένα''.

'' Άκου μάνα ''

Επηρεασμένο από στίχους ,

τίτλους και θέματα του

Μιχάλη Μυτακίδη- Active Member 

 

 

 

 

 

Άκου μάνα ,

 

Η μεγαλύτερη κατάρα

 

είναι σαν δάκρυα

 

την ώρα των ευχών

 

γι' αυτό σου λέω μη φοβάσαι

ο ουρανός έχει για όλους μια αγκαλιά

κι αλήθεια νιώθω πιο καλά

όταν με βλέπεις να πετάω στα σύννεφα

 

Κάθε ευχή και κάθε πόνος είναι δάκρυ

μια σκιά σε βροχερό μονοπάτι

κάθε αλήθεια μία ψεύτικη ιστορία

κάθε χαρά είναι ειρωνεία

 

Και όλα αυτά γιατί είμαι μόνη

και η φλόγα είναι η μόνη μου παρέα

η φαντασία με λυτρώνει

πύρινη νεράιδα ωραία και μοιραία

 

Η αφοβία είναι η διέξοδος του φόβου

αδιέξοδο στο τέλος της εξόδου

γι' αυτό σου λέω μάνα μη φοβάσαι

ο ουρανός έχει για όλους μια αγκαλιά

 

την ώρα που η κατάρα θα γίνεται ευχή

δεν θα μαι μόνη μάνα θα 'σαι και εσύ εκεί .

 

 

 

 

 

 

 



Cemetry dance -Greek band

https://www.facebook.com/cem.dance?fref=ts

Stand up and raise your voice, 

speak loudly so everyone can hear you 

use your brain as a weapon and let the music give the bit 

March ahead , find yourself ,achieve your aim 

express your feelings and never give up !! 

Cemetery dance - band from Greece , such an inspiration !! 

I wont write a band critic here ... i will let the comments to you .. 

 

purple dawns

Endless days
purple dawns
tear drops breathing

The shadow of your eyes
a silent mirror

Blurry thoughts
twofold words

Dried and empty
still giving birth
feeding them burying them
deep in the soil

You can't dress the pain
with beautiful words 

Ξημέρωμα

Mέρες ατέλειωτες
μπρος στο ξημέρωμα
δακρύζουν στάλες
οι πνοές μου

Μάτια σκιές
καθρέφτες σιωπές

Σκέψεις θολές
λέξεις ορέξεις

Στέρεψα στέγνωσα
γεννάω ακόμα
τα θρέφω τα θάβω
βαθιά στο χώμα

Μ΄όμορφες λέξεις
δεν ντύνεται ο πόνος
κι όμως ...

''κρίνα διάφανα''

Προσπαθείς να ξεχάσεις
δεν μπορείς να τ'αλλάξεις

άφησέ το να πέσει στο κενό

Και άσε με να σε χορτάσω
να σ'αρπάξω να σε φτάσω

να ακούσω της πνοής σου τον παλμό

Ένα φιλί για φυλαχτό
κι ένα χαμόγελο ακριβό
θα μου φορέσω

Ζωντανή να μην πνιγώ
στης ζωής μου το ρυθμό
να χορέψω


Ένα μπουκέτο θα σου φέρω κρίνα διάφανα
για την αθωότητα που χάσαμε και βρήκαμε ξανά
να το προσέχεις το χειμώνα
μη ξεραθεί στην παγωνιά

Lighthouses in the sea

How many hours can fit in time ?

A glance, thousand trips 

Illusion of loneliness, transparent mind 

Thoughts turned into ships 

How many words can fit in silence ?

What memories still burn you in oblivion ?

Redemption 

in dissonance

And tell me now , 

How much happiness you hide in your sorrow?

You've changed everything but all remain the same 

You've stolen what  I 've borrowed

but still inside I feel a burning flame 

Lighthouses in the sea our friends and brothers are 

 and you a tidal wave 

 I hope you 'll find the sparkling star 

 and be safe

Φάροι στη θάλασσα

Πόσες ώρες ξεμακραίνεις στη στιγμή
Ένα βλέμμα χίλια ταξίδια
Πόσες λέξεις χωράς στη σιωπή
όλα τα άλλαξες και όλα ίδια

Πόση χαρά κρύβεις μέσα στη λύπη
ποιές θύμισες σε καίνε μες στη λήθη

Κανένα όριο
στο περιθώριο
μια ανάμνηση σκισμένη

Μια λύτρωση
 σ' αντίθεση
μια φλόγα που ανασαίνει

Και πες μου πάλι

Πόσες ώρες ξεμακραίνεις στη στιγμή
Πόση χαρά κρύβεις μέσα στη λύπη

Φάροι στη θάλασσα οι φίλοι κι οι αδερφοί
κι εσύ το κύμα , το νόημα , η ζωή.

15.οκτ.2014

ΛΟΓΩΝ ΠΑΙΓΝΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 38 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ευχαριστώ θερμά και εκ βαθέων
την Αγγελίνα Ρωμανού
(ποιήτρια και υπεύθυνη του πολιτιστικού τομέα του περιοδικού )
καθώς και το περιοδικό ΛΟΓΩΝ ΠΑΙΓΝΙΑ

που με φιλοξενούν στο τεύχος 38 του Οκτώβρη .

Το ποίημα μου θα το βρείτε στη σελίδα 113 του τεύχους
ανάμεσα σε άλλα λογοτεχνικά στολίδια.

http://www.logwn-paignia.gr/omicronkappatau974betarhoiotaomicronsigmaf---tauepsilon973chiomicronsigmaf-38.html

Πανσέληνος

Καθώς θ' ανηφορίζουμε αντίθετες κατευθύνσεις 

θα βρεθούμε τυχαία στης ελπίδας το δρόμο 

τη μέρα που το φεγγάρι θα γεμίζει 

Together

Talk to me like i am your best friend
share with me all your deepest thoughts
and let me touch your inner feelings

Let me stare at your eyes and hold my hand
i will lay quietly next to you while you reading your favourite book

Open your arms and put me inside your warm embrace
let me stay there for a while
then kiss me a sweet goodnight

Come and let us dream together

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα μάθω την αλήθεια
και ψάχνω μες στα μάτια σου μια απάντηση να βρω
Αναρωτίεμαι αν ποτέ θα βγω απ τα παραμύθια
και συνεχίζω με απάθεια να ζω έτσι όπως ζω

Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα πάψω ν'αφηγούμαι
και ψάχνω ένα κάτι έτσι να χω και γω
κάθε φορά που η ψυχή θα λέει παραιτούμαι
να έχω αυτό το κάτι πλέον για σκοπό

Αναρωτιέμαι αν ποτέ ξεφύγω απ'τα όνειρά μου
και συνεχίζω να κοιτώ μες στα δικά σου μάτια
καθώς θυμάμαι εκείνη την πρώτη τη φορά μου
που είδα τα όνειρά μου να γίνονται κομμάτια

Και συνεχίζω να ρωτώ τον έφηβο εαυτό μου
που πήγαν τόσες ώρες και έγιναν καπνός
Απάντηση δεν παίρνω κι ακούω το θυμό μου
να σκούζει να φωνάζει να κάνει σαν τρελός

Complexity

Purple iridescent reflections
in a pallet
with all the shades of grey

The idealisation of superego
through million reflections
of
red pain

Complexity
and the meaning is lost

μωβ

Μωβ ιριδίζουσες αντανακλάσεις
σε μια παλέτα με όλους τους τόνους του γκρι

Η εξιδανίκευση του υπερεγώ
υπό το πρίσμα πολλαπλών αντανακλάσεων
κόκκινου πόνου

Πολυπλοκότητα
και το Νόημα χάθηκε .

Καρφίτσα

Ζεις σε μια πλάνη
μαγεμμένος από αστρικούς ορίζοντες
κρατάς στον ήλιο στα χέρια
και μιλάς με πεταλούδες
Χορεύεις το χορό του χρυσού ελαφιού
πετάς ανάμεσα στα φυλλώματα των δέντρων
και ταξιδέυεις σε μελάγχολικές μελωδίες
Ταιριάζεις χρώματα με λέξεις
και ζωγραφίζεις πίνακες ουρανό
Ξεφουσκώνεις τα σύννεφα και πλυμμηρίζεις βροχή όλη τη γη

Ιριδίζον φεγγάρι αντικατοπτρίζει το λευκό φως
μα η καρφίτσα χάθηκε
Πώς θα τρυπίσεις τα σύννεφα τώρα
Τώρα που η πλάση σε άφησε
η μαγεία έσβησε
τώρα που οι πεταλούδες αλλάξανε φτερά
τώρα που ήρθε φθινόπωρο και τα φυλλώματα έγιναν ένα με το χώμα
τώρα που οι μελωδίες φλερτάρουν τη σιωπή

Χάθηκε η καρφίτσα μέσα στο μπλε όλης της γης
πώς να στερέψει το γαλάζιο
είναι το μόνο χρώμα που λατρεύει ο θεός
... το 'χει πει βλέπεις κι ο Ποιητής.

'' Ό,τι μας στοιχειώνει'' του Γιώργου Καββαδία

Εικόνες , εικόνες και άλλες εικόνες ..
Κοριτσιών που τους χαιδεύει ο αέρας τα μαλλιά κι η θάλασσα αφήνει την αρμύρα της πάνω τους. Μορφές από το παρελθόν που επιβίωσαν, χρώματα που ξεθώριασαν στο σήμερα . Νόστος ο χρόνος που φεύγει και αφήνει στο παρόν παραμύθια θύμισες ταυτόσημα ζωής. Παλιές μουσικές που συντροφεύουν την μοναξιά κι ευφήμερα χαμόγελα που λυτρώνουν για λίγο τη σκέψη μιας θλίψης.
Ένας καμβάς φυλαχτό , και η διάθλαση ενός χαμένου έρωτα , δυό μάτια που δεν ξέχασες ποτέ.

Ό,τι μας στοιχειώνει σε εκατό σελίδες ,ένα στοιχειό σε κάθε μια.
Συλλογή που εξαγνίζει την ψυχή και καθιλώνει ειδίως όταν ξέρεις την ηλικία του συγγραφέα .


''Ξαπλωμένοι στο έδαφος , 
νιώθοντας την πλήρη δροσιά κι τη στοργή του δάσους
χαρούμενοι κι ονειροπόλοι ξέγνιαστοι και σκεπτόμενοι 
...
κάπου εδώ κάποτε κρύβονταν τα τελώνια και τα ξωτικά 
τα θυμάμαι σαν τώρα εικονογραφημένα
μένα τσουκάλι γεμάτο κέρματα 
και τον κόκκινο σκούφο ίσα ίσα να καλύπτει τ'αυτιά τους''


''άσπρο και μαύρο στην παλέτα σου 
και όλο ζωγρφίζεις ζωγρφίζεις''

''και εσύ πάντα η ίδια εσύ 
θα κάθεσαι στο βράχο ήρεμη 
λίγο σκεπτική μα πάντα γοητευτική 
θ 'ατενίζεις τα επόμενα , τα προηγούμενα , τα σημερινά''

''Η λογική ξεπερνιέται εύκολα , γίνεται φαντασία''

''Δες το φεγγάρι 
είναι σαν τα μάτια του παιδιού 
που συναντίσαμε στην άκρη του δρόμου εχθές 
Θυμάσαι ''



http://www.nyxteridas.gr/index.php/poiisi/thirdcollection

Θύμισες -Μια μικρή ιστορία-

Θυμάμαι ένα καλοκαιριάτικο χάραμα, εγώ και εκείνος καθισμένοι στην προβλήτα, μία ξύλινη προβλήτα βουτηγμένη στ΄αρμυρά νερά. Πάντα βγάζαμε τα παπούτσια και βάζαμε τα πόδια στο νερό, ήρεμα όμως μην τρομάξουμε τα ψάρια.

Εκείνος ψηλός με ατημέλητα μαλλιά και γένια , φορώντας πάντα ένα γκρι πουκάμισο και μια βερμούδα μπεζ, και γω με ένα απλό φανελάκι και ένα σκισμένο τζιν, θα μουν δεν θα μουν έξι. Και η θάλασσα  η θάλασσα ήρεμη, γαλήνια, μα μουντή σαν τον ουρανό με τα γκρι του σύννεφα, που ταίριαζαν με το πουκάμισό του.

Ένα καλάμι είχαμε και μία μπετονιά και είχαμε την αίσθηση πως είμαστε ψαράδες. Δεν μιλούσαμε, μα είμαι σίγουρος πως σκεφτόταν ότι σκεφτόμουνα και γω. Καθώς κοιτάζαμε τη θάλασσα χίλιες δύο σκέψεις περνούσαν απ' το μυαλό μου και το κεφάλι μου ένιωθα θ' άσπαγε. Εκείνος ήρεμος, το βλέμμα του κολλούσε στα νερά, λες και δεν ένιωθε τίποτε, λες και η ψυχή του έφευγε και έμενε μόνο σώμα. Αφηρημένος ή μήπως συγκεντρωμένος στο κενό; Ποιος ξέρει; Μοναδική κίνηση το τσιγάρο που έφερνε στο στόμα.

Θυμάμαι, μου έλεγε ιστορίες για τα παιδικά του χρόνια κι άλλες πάλι απ' όταν ήταν στα καράβια, άλλες ερωτικές κι άλλες με καυγάδες στις μπυραρίες που σύχναζε. Θυμάμαι όμως πιο έντονα απ΄όλες την ιστορία που μου λεγε για μια μικρή μελαχρινή στη Βενεζουέλα, ήτανε έλεγε όμοφρη, λεπτή, αέρινη η μορφή της, παρθένα γύρω στα δεκαεφτά. Μίλαγε και άκουγα την καρδιά του να χτυπά σαν τρελή δυνατά, κι ο καπνός του τσιγάρου έβγαινε με αναστεναγμό απ΄το στόμα του. Ποτέ δεν με κοιτούσε μα εγώ τον έβλεπα που βούρκωνε. Βούρκωνε και τότε άλλαζε θέμα. Άλλες φορές δεν μίλαγε κι άναβε κι άλλο τσιγάρο, άλλωτε κουνούσε το κεφάλι του γελώντας, μα ποτέ δεν συνέχιζε την ιστορία, ποτέ δεν έμαθα το τέλος. Κι έτσι κάθε φορά της έδινα το δικό μου τέλος, εκείνο που που ένιωθα κάθε φορά πως ταίριαζε, πότε λυπηρό, πότε χαρούμενο, πότε ενδιαφέρον και πότε απρόσμενο. Δεν θα το αποκαλύψω όμως, όχι για να κρατήσω τη μαγεία για μένα αλλά για να φτίαξει ο καθένας τη δική του ιστορία.

Κι ύστερα θυμάμαι βγάζαμε και οι δύο τα ρούχα και βουτούσαμε χωρίς δισταγμό. Βουτούσαμε και παίζαμε με τα νερά και ξάφνου η διαφορά της ηλικίας μας σβηνόταν και οι δύο ήμασταν τότε παιδιά. Δεν ξέρω αν μ΄αγαπούσε, ποτέ άλλωστε δεν το 'χε πει, μα ξέρω πως του άρεσε να 'ναι μαζί μου και να σκορπάμε τις ώρες στον αέρα... 

Όταν σουρούπωνε πηγαίναμε στο δασάκι, θυμάμαι και καθόμασταν στο δεντρόσπιτό μας. Ξύλινο κι αυτό σαν την προβλήτα. Το ΄χαμε φτιάξει ένα πρωί του Μάρτη όταν εγώ ήμουν στα πέντε. Εκεί σ' εκείνο το δέντρο είχα τα πρώτα μου ακούσματα της ροκ σκηνής και την πρώτη μου επαφή με ταξιδιάρικους ποιητάδες. Καθόμασταν όσο πιο αναπαυτικά γινόταν και μου διάβαζε με τις ώρες ποιήματα. Ποιήματα που έλεγαν για ταξίδια με καράβια σε χώρες μακρινές κι άλλα που μιλούσαν για πράγματα που εγώ τότε δεν καταλάβαινα μα μου άρεσε ο ήχος τους στ΄αυτιά μου. Στιχάκια με νοήματα βαθιά και άλλα πάλι που γραφτήκαν για την πλάκα. Και όταν έβλεπε στα μάτια μου την πρώτη νυσταλέα σπίθα, άλλαζε θέμα πατούσε το κουμπί του ραδιοφώνου και τότε μεγάλοι κιθαρίστες άρχιζαν τη συναυλία τους. Εκεί σ ΄εκείνο το δέντρο έμαθα τους πρώτους ξένους στίχους το τί θα πει σολάρισμα, τί πένα και τί μπάσσο. Σ 'εκείνο το δέντρο έμαθα όλα τα τραγούδια των σκορπιών και τα ξεστώμιζα μαζί τους. Και ξαφνικά ένα ουράνιο τόξο εμφανιζόταν και έλεγε μια ιστορία για ένα τέμπλο ενός βασιλιά κι μετά κάποιοι μας καλοσόριζαν στον σημερινό «μηχανικό» κόσμο. Κι ύστερα, χανόμασταν ώρες ατελείωτες μέσα σ΄ένα μωβ βαθύ εγώ, εκείνος και το όνειρό μας.

Το πρώτο αστράκι ξεμύτιζε στον ουρανό και μεις ακόμα εκεί να ακούμε τους γερόλυκους να ροκάρουν και το μυαλό ταξίδευε σε πολιτείες άλλες. Ύστερα φεύγαμε, έπρεπε, έλεγε, να πάω να ξεκουράσω τα βλέφαρά μου....

Ποτέ δεν με νανούριζε, ήμουν αρκετά μεγάλος για νανούρισμα βέβαια, μα είχε το δικό του τρόπο να με κοιμίζει.Όχι, δεν μου διάβαζε παραμυθάκια μα με ταξίδευε με ένα σύννεφο στη χώρα με τους ευχούλιδες και στο χωριό με τους σοκολατένιους δρόμους και τα σπίτια με τις ζαχαρωτές σκεπές. Ήταν η Ζαχαρούπολη. Εκεί με πήγαινε κάθε βράδυ και μου έδινε καραμέλες απ΄τα καραμελόδεντρα, σοκολάτες απ' τα σοκάκια και σαντιγή από τα «χιονισμένα» βουνά. Αυτός ήταν ο μύθος του και ομολογώ είχε ταλέντο στα παραμύθια!

Μια δεκαετία πέρασε κι όλα πια έχουν αλλάξει, μια δεκαετία και τίποτε ίδιο. Η προβλήτα βυθίστηκε, ήταν άλλωστε ετοιμόρροπη, το δεντρόσπιτο κάηκε, είναι αλήθεια της φωτιάς της αρέσει να φλερτάρει με το ξύλο, οι κιθάρες ξεκούρδιστες και οι συγχωρδίες παράτονες. Το σύννεφο διαλύθηκε και έγινε βροχή, βροχή που έλιωσε τη Ζαχαρούπολη...

Μα λένε, μετά από κάθε βροχή βγαίνει ένα τόξο πολύχρωμο ψηλά στον ουρανό. Άραγε αυτή τη φορά να βγει ή μήπως η βροχή δυναμώσει, γίνει καταιγίδα, η καταιγίδα νεροποντή, πλυμμήρα και η πλυμμήρα κατακλεισμός; Ποιος ξέρει;

Και τωρα να ! Χαράζει ...

Και γω εδώ να προσπαθώ να φτιάξω ένα μύθο..

Να τον στολίσω,

να τον πετάξω στον αέρα,

να τον διαλύσω.

2005

''Το λευκό και οι αποχρώσεις του'' της Βασιλικής Μελισσουργού

''Θα ανάψω κεράκια
κι επίτρεψέ μου
να σε διαβάσω απόψε ''


Πρόσκληση στον Έρωτα . Στον έρωτα που σε πέρνει σαν άνεμος και σε σκορπάει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα . Στον έρωτα που μπήκε σαν κλέφτης και σου άφησε το σπίτι ακατάστατο πέρνοντάς σου τα πιο πολύτιμα.
Παρουσία , απουσία , πόνος , τυράννια .
Εικόνες , κυρίως λευκές με λίγο κόκκινο και μια δροσιά από δάκρια .
Αν και στέρεψαν τα δικά της.
Μικρές ,κοφτές ανάσες , δόσεις ελπίδας και ίσως σιγουριάς .
Πηγές χρωμάτων , πληγές , σιωπή, κραυγιές, φίλοι , εχθροί, δαιμόνια , με πανταχού παρούσα την απουσία . Θάλασσες , όνειρα , άδεια σεντόνια και προσευχές.
Αντίκρι στο ψέμα αναζητά την αλήθεια , το συναίσθημα που κρύβεται στο δόσιμο , στο αλισβερίσι των ψυχών .



''Ξεφάντωσα με τη χαρά και 
άφησα τη λύπη να με μάθει τα δικά της. 
Είναι, που κατά βάθος τυραννιέμαι.''

''Η μυστική πόρτα να ξεκλειδώνει.
Ν’ ανοίγει, να επιτρέπει την είσοδο.
Δεν έχει σημασία η αξία, αλλά 
το δόσιμο. 
Να προσφέρεσαι, να φέρεσαι 
μεγαλόψυχα. 
Να πλουτίζεις τον κόσμο. 
Να σκάβεις το χώμα των ψυχών, 
να φυτεύεις ζωές για 
ν’ ανθίσουν. ''

Σε διάβασα χωρίς κεράκια , άναψε φωτιές στο μυαλό μου η πένα σου !
Ταυτίστηκα , όποιος πόνεσε απο έρωτα μα ονειρέυεται ακόμα , το ίδιο θα κάνει .

''Αφού απεχθάνομαι το ψέμα, 
γιατί στέκομαι στην 
άκρη του γκρεμού 
και περιμένω τον έρωτα ;''

''Μα ποιός είπε πως τα όνειρα 

πεθαίνουν την αυγή;''


Εκδόσεις  Www.saiti.gr

Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ - Ο συγγραφέας Γιώργος Κατσέλης στο Nickelodeon - Αύγο...

Νέα ΓΗ

Άμμος υγρή
χιόνι βροχή
σύννεφα γελούν
χειροβομβίδες πετούν

Λάβα καυτή
του αγγέλου η φωνή
νεκρταφεία ναοί
κι ωρες ολόκληρες το λεωφορείο να φανεί

Κλάμμα δυνατό
του γέροντα ροχαλιτό
cd- rom sites ανέσεις
και κάποιοι κάνουν ενέσεις

aircodition τζάκια καλοριφέρ
περιοδικά διαφημίσεις αμορτισέρ
φεράρρι τζάγκουαρ ρενό
και άλλοι δεν έχουν ούτε νερό

Στίχους γράφει για την πληγωμένη γη
και ο πλανητάρχης σερφάρει στον υπολογιστή

2001

Αντίθεση

Ξανθές ανταύγιες βαμμένες με κόκκινο χρώμα
ροζ τριαντάφυλλα πεσμένα στο χώμα

Ξεχασμένα φιλιά σε άδεια σπηλιά
μια καρδιά χτυπά δυνατά σε άψυχο σώμα


2001

Κάπου ανάμεσα

Κάπου ανάμεσα παράδεισου και κόλασης
άφησα όσα δεν θέλω ν΄αντικρίσω
και τώρα ψάχνω στα βάθυ μίας όασης
του ουρανού την πυρωμένη αγκαλιά για ν΄ακουμπήσω

Κάπου ανάμεσα σε ενοχές και δάκρυ
άφησα το σκοτεινό της ψυχής μου κομμάτι
μα μελωδίες φέρνουν στο σήμερα το χτες
και τα όνειρα βυθίζονται στου ονείρου τις ακτές

Οι νότες είναι ελάσσονες θυμίζουν
κάτι τέλος πάντων που δεν μπορώ να εκφράσω
σκιές στον τοίχο απεικονίζουν
κάτι που δεν φαίνεται μα θα το εικάσω

........

Κάπου ανάμεσα σε όνειρο κι αλήθεια
μπορώ να διακρίνω μία λεπτή κλωστή
δεν ξέρω τάχα τι λεν τα παραμύθια
ξέρω μονάχα πως είμαι στην αρχή

Βόλτα

Είναι οι στιγμές μικρές κραυγές
σε μια ατελείωτη σιωπή από γαλήνη
Είναι ο φόβος δυνατός
κρότος μικρός βουβή οδύνη
Είναι ο πόνος ανεκτός
τα όνειρα κι ελπίδες μειώνουν κάθε πόνο
μες στην ψυχή κρύος καιρός
φορτίο βαρύ πάνω απ΄το χρόνο

Θέλεις να πάμε μια βόλτα με τ΄αμάξι
να δουμε την πόλη απο ψηλά
να μη μιλάμε να μη γελάμε
να κλάψουμε ο ένας στ΄αλλουνού την αγκαλιά

Μήπως θα ήθελες μια βόλτα μέχρι τ΄άστρα
είναι ό,τι πιο όμορφο μπορώ να σου χαρίσω
με μια ματιά σε μια στιγμή χωρίς να σου μιλήσω
θα ανέβουμε εκεί ψηλά στου ουρανού τα κάστρα

Στρώσε με νυχτολούλουδα

Στρώσε με νυχτολούλουδα το δρόμο που διαβαίνω
πάρε μια στάλα δάκρυ μου μάθε με ν΄ανασαίνω

Δως μου και δυο φιλιά καλά θα τα κρατήσω
δεν θα ρωτήσω τίποτα τίποτα θα ρωτήσω

Βάλε μου δυο φτερά, στον ήλιο μη καούνε
φτιάξε και μου κι ένα φυλαχτό φωνές να αντηχούνε

Κι έλα να φύγουμε μαζί στ΄ονείρου το ταξίδι
τίποτα μην μας πονά τίποτα μη μας πνίγει

Εγώ εσύ και τ΄όνειρο μοναδική αλήθεια
και δείξε μου τη διαφορά μ΄ωραία παραμύθια